จัวอีอีทนไม่ไหว อยากเอามือปิดปากก็ไม่ทันแล้ว
"แผล่บ..."
และแล้ว บนจอใหญ่ก็มีคนปรากฏตัวขึ้น
จี้เถาเถาปรากฏตัวด้วยสายตาที่งัวเงีย เขาเดินไปดูในห้องนั่งเล่นก่อน แล้วก็กวาดสายตามองไปที่โต๊ะอาหาร แล้วใบหน้าเล็กๆ ก็ดำคล้ำด้วยความโกรธ
"แม่ก็ไม่กลับบ้านทุกวัน พ่อก็ตื่นไม่ขึ้นทุกวัน ส่วนฉันไม่มีข้าวเช้ากิน... เซ็งชะมัด!"
จี้เถาเถาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง
"พ่อ! อย่านอนแล้ว! ผมหิวจะตายอยู่แล้ว!"
หลินเซียวลู่อ้าตาโตมองภาพนี้ สมองปั่นป่วนไปหมด
จี้หมิงแกทำอะไรอยู่นะ!
หลายวันมานี้ กำชับทุกวัน ซ้อมโปรแกรมกันทุกวันเหมือนซ้อมใหญ่ ดันมาพังเอาวันถ่ายทอดสดซะได้
หลี่ฮวนเกอขำจนแทบกลิ้ง อดไม่ได้ที่จะแกล้งทำเป็นเป็นห่วง พร้อมกับแอบดีใจว่าคนอื่นเจอเรื่องแย่ๆ
"แย่จัง เด็กกำลังอยู่ในช่วงโต เก้าโมงแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลย น่าสงสารจริงๆ..."
หลินเซียวลู่กัดฟันกรอด
"ถ้าตอนนี้ให้หลินอ๋องหลังเลือกสองอย่าง คุณหลินอ๋องหลังจะเลือกอันไหนน้า?" หลี่ฮวนเกอถามอย่างกวนๆ
หลินเซียวลู่ฝืนยิ้มแล้วมองไปทางหลี่ฮวนเกอ
หลี่ฮวนเกอยิ้มบางๆ พูดว่า
"อย่างแรก สามีขี้เกียจนอนตื่นสาย ทำให้ลูกไม่มีข้าวเช้ากินแต่เช้า"