จี้หมิงวางตะเกียบลงช้า ๆ สายตามองจี้เถาเถามีแววอบอุ่นและจริงใจมากขึ้น
“เถาเถาเอ๊ย ตอนที่กินบะหมี่น้ำใสชามนี้ ต้องรำลึกถึงความยากลำบาก รำลึกถึงอดีตที่เหล่าผู้กล้าของหัวเซี่ยเราเคยฝ่าฟันเส้นทางอันทุกข์ทรมานมา รู้สึกซาบซึ้งไปกับมันด้วยนะ”
“รู้ไหมว่าบะหมี่แบบนี้ เมื่อก่อนในยุคเก่าเป็นของหายากมาก!”
จี้หมิงหยิบตะเกียบขึ้นมากินบะหมี่อีกสองคำใหญ่ ๆ ราวกับกำลังซึมซับรสชาติของวันเวลาอันยากเข็ญในอดีต
สายตาที่เขามองจี้เถาเถาโดยไม่ตั้งใจกลับแฝงความคมกริบขึ้นมาเล็กน้อย
จี้เถาเถาตัวสั่นเล็กน้อย คิดถึงสิ่งที่จี้หมิงกับหลินเซียวลู่บอกฝากไว้กับเขามาหลายวันนี้ทันที
เด็กก็คือเด็ก ควบคุมตัวเองไม่เป็น วงหน้าหันไปมามองรอบตัวอีกครั้ง
หลี่ฮวนเกอยิ่งมั่นใจขึ้นอีก
ถ้าหลินเซียวลู่ไม่ได้แอบบอกจี้หมิงกับจี้เถาเถา แม่ฉันจะยอมให้เสิ่นฉีตายคามือเลย!
[ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ฉันก็ว่าไงบ้านรวยขนาดนี้ยังกินบะหมี่น้ำใสอีก]
[ราชาเพลงจี้เคยแสดงซีรีส์สงครามต้านญี่ปุ่น เห็นทีเพราะรักชาติ เลยใช้วิธีนี้สั่งสอนเถาเถา]