หลี่ฮวนเกอเบิกตากว้างจ้องกระดาษโน้ตเพลงบนโต๊ะ ริมฝีปากแดงขยับเบา ๆ ราวกับกำลังฮัมเพลงเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา
แต่หลี่ฮวนเกอกลับอ่านเพลงนี้ออกแล้ว สมองของเธอกระทั่งนึกภาพวิธีการถ่ายทอดเพลงนี้ออกมาได้
ใช้เสียงที่เปล่งจากใจจริงบอกเล่าความทรงจำในวัยเด็ก ใช้เสียงที่ไม่ผ่านการปรุงแต่งกระซิบข้างหู
ภาพเก่า ๆ ครึ้มฝ้า ริ้วรอยบนใบหน้าของยาย ความเจ็บปวดจากการหกล้ม เสียงเพลงและเปียโนประสานกันไหลรินออกมา...
สุดยอด!
เสิ่นฉีพึงพอใจกับสิ่งที่หลี่ฮวนเกอแสดงออกมา ในโลกคู่ขนานที่บันเทิงและวัฒนธรรมล้าหลังขนาดนี้ ต่อให้เป็นราชินีก็ต้องตกอยู่ในกำมือฉัน!
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่ามันง่ายขนาดนี้ จะทำเป็นเคร่งขรึมไปทำไม?
ในขณะที่เธอกำลังหมกมุ่นอยู่กับเพลงนี้ มือของเสิ่นฉีก็เขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว พลังมหาศาลหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
หลี่ฮวนเกอค่อย ๆ รู้สึกสมองว่างเปล่า ราวกับถูกห้อมล้อมด้วยทะเลอันร้อนระอุ
เธอแตกสลาย ดั่งเรือลำน้อยกลางพายุฝน!
เธอทำได้แค่ทน!
เธอทำได้แค่น้อมรับชะตากรรม!
อำนาจในการตัดสินใจทั้งหมดอยู่ในมือของผู้ชายที่ชื่อเสิ่นฉี!
ใบหน้าสวยหวานของเธอเต็มไปด้วยความไม่อาจถอนตัวได้!
เสิ่นฉีดูเหมือนมีพลังวิเศษอันยิ่งใหญ่ ทุกตัวอักษรที่หลุดจากปลายปากกา ทำให้หลี่ฮวนเกอรู้สึกถึงความสั่นสะเทือนที่ควบคุมไม่ได้จากส่วนลึกของจิตวิญญาณ!