เสิ่นฉีอาบน้ำเร็วมาก พอออกมาก็พบว่าหลี่ฮวนเกอไม่อยู่ที่ห้องอาหารแล้ว
เหอะ...ร้อนใจยิ่งกว่าฉันอีกเหรอ?
ฮ่าๆ...ต่อให้เป็นราชินีประธานบริษัทหญิง ก็ต้องตกหลุมรักความหล่อขั้นเทพและหุ่นสุดเพอร์เฟกต์ของฉันอยู่ดี
ฉันมาแล้วเว้ย!
เสิ่นฉีเปิดประตูห้องของหลี่ฮวนเกอ แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที
"อ๊า!"
เสียงร้องสูงดังขึ้น เสิ่นเสี่ยวคุนดีดตัวลุกขึ้นผึ่งราวกับโดนไฟช็อต
"น...นายจะทำอะไร?"
เสิ่นฉีชะงัก
บนเตียงมีแต่เสี่ยวคุน ไม่เห็นหลี่ฮวนเกอ!
เสิ่นฉีหันไปมอง ก็เห็นหลี่ฮวนเกอติดมาส์กหน้ายืนพิงกรอบประตู สีหน้าข้างใต้มาส์กดูขบขันเป็นอย่างมาก
"คืนนี้ฉันต้องทำงานดึกเพื่อแต่งเพลง ถ้าพ่อลูกสองคนอยากนอนห้องฉันก็ได้นะ จะได้สร้างความสัมพันธ์กันด้วย!"
เสิ่นเสี่ยวคุนโกรธจนเริ่มผลักเสิ่นฉี
"ออกไปๆ! ฉันไม่นอนกับนายหรอก!"
"ใครจะอยากนอนกับแก" เสิ่นฉีหน้านิ่วหันหลังเดินออกไป
ตอนเดินผ่านหลี่ฮวนเกอ เสิ่นฉีใช้สะโพกกระแทกหลี่ฮวนเกอเบาๆ แล้วกระซิบว่า
"เสี่ยวคุนหลับแล้วฉันจะไปห้องเปียโนหาเธอ ที่นั่น...แฮ่กๆๆ..."
หลี่ฮวนเกอชะงักไปครู่หนึ่ง
ห้องเปียโน?
...
เสิ่นฉีรออย่างทรมาน
รอจนถึงสองทุ่มครึ่ง เสี่ยวคุนถึงจะหลับ
เขาค่อยๆ แอบไปที่ห้องเปียโน มองผ่านช่องประตูเห็นแสงไฟสลัวๆ หลี่ฮวนเกอกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง บางทีก็หยิบปากกามาเขียนๆ วาดๆ