"ทำไมล่ะ?" อู๋เสี่ยวฝานถามด้วยความสงสัย
เสิ่นฉียิ้มแล้วตอบ
"เพราะสำหรับผม ถ้าช่วงคบกันแฟนผมนอกใจ ปัญหาจะมีแค่สามข้อ!"
"ข้อแรก ผมแพ้คู่แข่ง!"
"ข้อสอง ผมทำให้เธอรักผมถึงหัวใจไม่ได้"
"ข้อสาม เธอก็ไม่ใช่เด็กดีซะด้วย!"
อู๋เสี่ยวฝานเข้าใจแจ่มแจ้งทันที
"งั้นก็เลิกกันไปตรง ๆ เลยสิ ไม่ต้องสืบหรอก"
คนอื่น ๆ ก็พยักหน้าหงึกต่อเนื่องกัน
[สมเป็นสุนัขประจำใจหัวหน้าแห่งหัวเซี่ยเลย คิดถึงความผิดของตัวเองก่อนเลย]
[จริงด้วย ปัญหาไม่ก็อยู่ที่ตัวนาย ไม่ก็อยู่ที่อีกฝ่าย ไม่ก็อยู่ที่คนที่สาม]
[หลายเรื่องที่จริงเข้าใจอยู่แล้ว แต่พอคุณครูเสิ่นพูดจบกลับชัดขึ้นอีก]
[ก่อนเสิ่นฉีจะแต่งงานกับหลี่ฮวนเกอ เขาคบมาแล้วอย่างน้อยแปดสิบคน]
[อันนี้สนุกกว่าคอร์สของเหล่าผู้เชี่ยวชาญความรักที่มีแต่ทฤษฎีอีกนะ]
……
บทเรียนดำเนินต่อไป จนค่อย ๆ มาถึงช่วงที่น่าสนใจช่วงหนึ่ง
เสิ่นฉีกับหลี่หย่าทะเลาะกันใหญ่แล้วง้อบองโตกันมาสองสัปดาห์ เพิ่งจะเริ่มพูดคุยกันใหม่
เสิ่นฉีระบายใส่หลี่หย่ารัวเป็นชุดเหมือนปืนกล
"ทะเลาะกันได้ ไม่มีคู่ไหนที่ไม่ทะเลาะกัน แต่ห้ามตะโกนใส่ฉัน! นี่มันเรื่องท่าที!"
"ปลอบฉันไม่ได้ก็ได้ แต่ห้ามไม่ปลอบเด็ดขาด!"
"ฉันไม่หาเธอเพราะฉันมีศักดิ์ศรี แต่เธอไม่หาฉันเพราะเธอไม่รักฉัน!"
"ฉันไม่หาเธอ เพราะถ้าเธอคิดถึงฉัน เธอก็จะหาฉันเอง เธอไม่หาฉันแปลว่าเธอไม่คิดถึงฉัน เธอยังไม่คิดถึงฉันฉันจะไปหาทำไม?"
"ถ้าฉันทำผิด การที่ฉันเงียบก็คือการขอโทษแล้ว แต่ถ้าเธอทำผิดแล้วเงียบ แปลว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะขอโทษฉันเลย!"