ไคหลี่-ลัวลีกับอู๋เสี่ยวฝานรู้สึกว่าคำสั่งของหลี่ฮวนซวินมันแปลก ๆ
ฟังดูเหมือนพูดเสียงดัน ๆ แถมเสียงยิ่งไกลออกไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งเดินถึงประตูห้องเรียน ไคหลี่-ลัวลีกับอู๋เสี่ยวฝานก็ยังไม่ได้ยินคำสั่ง "หยุด!" จึงจำใจเดินต่อไป
แล้วก็เดินผ่านไปอีกเป็นสิบกว่าเมตร...
"หลี่ติ้ง!"
หลี่หย่าอ้าปากค้าง!
ทำไมมันเหมือนชื่อบนบัตรประชาชนของฉันจัง?
ตอนนั้นไคหลี่-ลัวลีกับอู๋เสี่ยวฝานหันกลับมา ก็เห็นหลี่ฮวนซวินกับแขกรับเชิญอีกสี่คนยืนกันอยู่ที่ประตูห้องเรียน
"เกิดอะไรขึ้น? แถวไม่ใช่เดินกันมาเป็นระเบียบดีอยู่เหรอ?" ไคหลี่-ลัวลีถาม
อู๋เสี่ยวฝานส่ายหัว
"หรือเพราะพวกเขาขาสั้นกันหมด?"
หลี่เหนียนเหนียนก็เดินมาจากด้านหลัง
ทางแค่ราวร้อยกว่าเมตร แขกทั้งกลุ่มเดินจนเหงื่อท่วมตัว
เสิ่นฉียืนอยู่ที่ประตูห้องเรียน ถอนหายใจเบา ๆ "เข้ามาก่อนเถอะ"
แขกทั้งกลุ่มรอไม่ไหวแล้ว ร้อนเกินทนจริง ๆ
พอเข้ามาในห้องเรียนก็เย็นสบายทันที
แม้โรงเรียนนี้จะให้บรรยากาศย้อนยุคทั้งตึกทั้งภาพ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างตามยุคสมัยจริงจังขนาดนั้น
จะทนลำบากไปทำไมกัน?
แต่ก่อนเคยมีคนเสนอว่าไม่ต้องใช้แอร์ โดนเสิ่นฉีเสียดสีเสียให้หน้าแตก
ไม่ถ่ายเข้ากล้องก็จบ มีปัญหาอะไรกันแน่?
แขกทั้งแปดคนมารวมกันในห้องเรียน ต่างนั่งลงที่โต๊ะตัวเอง
ตอนนี้ตาของทุกคนลุกวาว ถึงแม้จะเป็นแขกเอง ก็อยากรู้เหลือเกินว่าคุณครูเสิ่นจะสอนอะไรในคาบนี้
เหล่าเน็ตติซึ่งก็สงสัยไม่ต่างกัน
เพราะการสอนของคุณครูเสิ่นต่างจากครูคนอื่นสิ้นเชิง คาบเรียนของคุณครูเสิ่นสนุกมาก ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ