“ตีมัน!”
เสิ่นเสี่ยวคุนโบกมืออย่างโกรธเคือง มีคนตอบรับมากมาย!
[ตีมัน!]
[ตีมัน!]
[อย่าตีหน้านะ หน้านั้นตอนนี้คือยานอนหลับชั้นดีของฉัน!]
[มีอะไรไม่ปกติรึเปล่า? เสี่ยวคุนตอนนี้เป็นลูกชายของเสิ่นฉีนะ]
[เสิ่นฉีสงสารจริง ๆ ลูกชายยังไม่ช่วยเลย]
ไป๋ชิงเหอเอียงหัวไปทางหลินเซียวลู่ พูดเสียงเบามาก:
“เสี่ยวคุนรักฟู่ฉิงมากกว่าเสิ่นฉีอีก เธอรู้สึกว่ามันแปลก ๆ ไหม?”
หลินเซียวลู่พยักหน้า “จริง ๆ ถ้าเสี่ยวคุนสูญเสียความทรงจำบางส่วนจากอุบัติเหตุ ตามหลักแล้วหลังจากที่บอกเขาว่าเสิ่นฉีคือพ่อของเขา ต่อให้ไม่มีความสนิทสนมแบบพ่อลูกแท้ ๆ ก็ไม่ควรห่างเหินไปกว่าคนนอกใช่ไหม?”
ไป๋ชิงเหอเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ แต่การวิเคราะห์ของเธอถูกต้องมาก!”
หลินเซียวลู่ทนไม่ไหวจนแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย
“พี่ฮวนเกอ เสี่ยวคุนมีท่าทีต่อเสิ่นฉีที่มีปัญหา ไหน ๆ ก็รับเลี้ยงเสี่ยวคุนแล้ว ก็น่าจะสอนให้เขารู้จักเคารพผู้ใหญ่นะ”
ไป๋ชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย
หลี่ฮวนเกอมองหลินเซียวลู่แล้วก็พยักหน้าเช่นกัน
“ฉันก็หวังให้เสี่ยวคุนถือว่าเสิ่นฉีเป็นพ่อจริง ๆ แต่ว่าพึ่งรับกลับมาได้ไม่นาน ระยะห่างที่ไม่มีสายเลือดก็ยังต้องค่อย ๆ ลดลง”
“และฟู่ฉิงมากับฉันทุกครั้งที่ไปหาเสี่ยวคุน เธอเลยสนิทกับเสี่ยวคุนมากกว่า”
หลินเซียวลู่ยังจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ ก็เห็นในข้อความบนหน้าจอมีคนพูดถึงลูกชายตัวเองที่เล่นเกมแล้วด่าเพื่อน ก็เลยหุบปากไป