ทุกคนในห้องเรียนต่างอุ้มปากตัวเองทันที ฝืนขำจนแทบไม่ไหว
อู๋เสี่ยวฟ่านถึงกับเบญจา ควันดำลอยออกจากศีรษะตอบว่า
"ฉะ...ฉันกลับเองได้อยู่..."
เสิ่นฉีพยักหน้า
"งั้นก็ยังดี ไม่หนัก"
"แต่นายก็ต้องระวังด้วย เผื่อไปถึงระดับ 4 แล้วดันกลับเข้าไม่ได้หรือหนีบค้าง ตุ่มเนื้อเยื่อหลุดโผล่อยู่นอกตัวนาน ๆ หรือถูกหนีบจนเจ็บแปล๊ด บวม เน่าตาย..."
[นี่...คุณเสิ่นเก่งจริง ๆ เลย กระทั่งเชี่ยวชาญเรื่องทวารหนักอีกด้วย]
[พูดแล้วหยุดกลางคัน ตกใจแทบตาย!]
[คุณชายอู๋ตกใจจนเบญจาไปแล้ว!]
[ไม่ใช่นะ...รายการหาคู่แบบไหนเขาจะเอาเรื่องริดสีดวงทวารมาวางกลางโต๊ะแบบจืดชืดสบาย ๆ แบบนี้ได้?]
[รายการหาคู่นี้คงกลายเป็นสมรภูมิของพวกบูชาปีศาจแน่ ๆ!]
"ปู๊...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
หลี่ ฮวนซวินเป็นคนแรกที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ชี้หน้าอู๋เสี่ยวฟ่านแล้วหัวเราะคิดคัก
"กรรมเลย! กรรมจริง ๆ นี่น่า!"
"ปู๊ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
อู๋เสี่ยวฟ่าน: "......"
คนอื่น ๆ กลั้นต่อไม่ไหวอีกแล้ว ต่างหัวเราะกันครืนใหญ่
จิตใจของอู๋เสี่ยวฟ่านตอนนี้เข้มแข็งมาก เรื่องธรรมดาแบบไหนก็ไม่มีทางทำให้ล้มได้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกหมั่นไส้จนอึดอัดอยู่ดี
ขณะนี้หลิวเยียนที่กำลังดูถ่ายทอดสดรายการหาคู่อยู่ ก็เผลอนึกถึงเรื่องครั้งนั้นบนเรือยอชต์
ครั้งนั้นหลิวเยียนกับอู๋เสี่ยวฟ่านสลับตำแหน่งกัน หลิวเยียนถือไม้ไป
ครั้งนั้นหลิวเยียนก็สังเกตว่าตอนดึงออกมามีเลือดเป็นเส้น ๆ เล็กน้อย
หลิวเยียนลูบคาง สายตาแลบแวววาบ
"ฉันนึกว่าฉันออกแรงหนักไปเอง ที่แท้เป็นเรื่องริดสีดวงทวารนี่เอง..."