ตับๆ ๆ!
เสียงปรบมือดังกระหน่ำทั่วห้องเรียน!
ผู้สังเกตการณ์ทั้งสี่คนในห้องส่งสัญญาณก็ปรบมือตาม
จินกุ้ยจื่อกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “คำพูดของครูเสิ่นฉีถูกจริง ๆ! ใช้การเปรียบเทียบสองอย่าง อธิบายเรื่องรสนิยมให้ชัดเจนไปเลย”
“หวังว่าศิลปินหนุ่มสาวรุ่นใหม่จะเข้ามารายการถ่ายทอดสดของพวกเรากันมากขึ้น มาฟังครูเสิ่นฉีบรรยายกัน!” หลินเซียวลู่ยิ้มพูด
เฉินอี้พยักหน้า “กลิ่นตัวของหลิงฮวาก็เป็นกลิ่นแชมพูธรรมดา น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถเกิดความรักต่อเธอได้ มีแต่ความรู้สึกแบบเพื่อน!”
ทั้งห้องหัวเราะกันทั้งสตูดิโอ
หวังเถี่ยจูยิ่งรู้สึกลึกซึ้งเป็นพิเศษ
“ไม่ต้องพูดถึงความรักของผู้ใหญ่แล้ว แม้แต่เด็กยังแยกแยะได้ชัดเจน!”
“ก่อนหน้านี้ฉันยกอิฐอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง ภายใต้เงื่อนไขที่สกปรกมัวหมองก็ไม่มีทางเลือก แต่พอกลับถึงบ้านฉันจะอาบน้ำล้างตัวให้สะอาดทันที”
“ฉันต้องเป็นแบบอย่างที่สะอาดสุขภาพดีให้ลูกเห็น!”
เสียงปรบมือในห้องส่งสัญญาณดังยิ่งกว่าเดิม
ชาวเน็ตอีกนับไม่ถ้วนก็ต่างชื่นชม
……
“หลังจากขั้นแรกคือภาพลักษณ์ภายนอก ก็มาถึงขั้นที่สอง”
เสิ่นฉีเขียนลงกระดานดำว่า บ่มเพาะ “การวางตัว” ที่ทำให้คนอื่นสบายใจ!
“ภายนอกคือก้อนอิฐที่เคาะประตู ทำให้คนจำได้ในแรกพบ ส่วนข้างในคือแม่เหล็กที่ทำให้คนอยู่ต่อ”
“คนที่น่าหลงใหลทั้งหลาย มักมีคุณลักษณะบางอย่าง!”
“อย่างแรกคือการจัดการอารมณ์ที่มั่นคง!”
เสิ่นฉีกวาดสายตามองแขกรับเชิญทั้งแปดคน แล้วถามอีกครั้ง
“ในกลุ่มพวกนายมีใครอยากอยู่กับคนที่ปล่อยพลังลบด้วยไหม?”