เสิ่นเสี่ยวคุนรู้สึกว่าตัวเองได้เรียนรู้จริงๆ
เขาตื่นเต้นมาก ถึงขนาดเกิดความรู้สึกอยากให้คิมมุนฮงมาหาเรื่องตัวเองขึ้นมา
แต่ตอนนี้ลีจีฮีในห้องส่งสัญญาณกลับโกรธมาก หลี่ฮวนเกอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ด้านลบนี้อย่างชัดเจน
หลี่ฮวนเกอหัวเราะเย็นในใจ
ลูกคุณรังแกคนอื่น สามีฉันสอนลูกฉันให้สวนกลับ คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?
ก็ได้แต่ให้ลูกคุณรังแกคนอื่น แล้วคนอื่นห้ามสู้กลับงั้นสิ?
ลีจีฮีมองดูคอมเมนต์ที่วิ่งผ่านไปมา คอมเมนต์หนาแน่นขนาดนั้น แม้แต่คอมเมนต์เดียวที่เข้าข้างคิมมุนฮงก็ไม่มี
ฮิบาระ โซระเอะก็อยากรู้เหมือนกันว่า โคมูระ มิโฮะจะฟังคำสั่งคิมมุนฮงจริงๆ หรือเปล่า จะไปทำเป็นน่าสงสารต่อหน้าเสิ่นเสี่ยวคุนหรือไม่
ส่วนเอชิกาก็อยากรู้ว่าเมียจะใช้กลยุทธ์งามพริกไทยจริงไหม
...
ฝีมือทำอาหารของเสิ่นฉีพูดไม่ได้จริงๆ แล่ปลา ทอดปลา ทำหม้อปลา ทำเอาคนดูทางหน้าจอน้ำลายไหล
เจมส์สามคนไม่กล้าไปดูที่โรงอาหาร แต่กลิ่นหอมโชยมา ทนแทบไม่ไหวจริงๆ
เสิ่นเสี่ยวคุนหยิบเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างๆ ช่วยเสิ่นฉีล้างผัก เด็ดผัก ปอกมันฝรั่ง...
สองคนคุยกันเรื่อยเปื่อย
กลิ่นเครื่องปรุงปลาย่างที่เสิ่นฉีทำลอยมาถึงสนาม คิมมุนฮง เมีย และโคมูระ มิโฮะอดสูดจมูกไม่ได้
"มิโฮะ! เอาธุระก่อนเลย!"
โคมูระ มิโฮะดูกระวนกระวายขึ้นมาทันที
ไม่นานนัก หัวเล็กๆ ก็โผล่พ้นประตูห้องอาหาร
เสิ่นเสี่ยวคุนที่กำลังปอกมันฝรั่งเหลือบมองไปโดยไม่ตั้งใจ สบตากับโคมูระ มิโฮะพอดี
"มีอะไรเหรอ?"
โคมูระ มิโฮะพยักหน้างึกๆ กึ๊กๆ ยื่นมือเล็กๆ ขาวๆ มาโบกเรียกเสิ่นเสี่ยวคุน