คิมมุนฮงจนปัญญา ทำได้เพียงโบกมือเรียกเสิ่นเสี่ยวคุน
“เสี่ยวคุน เสี่ยวคุน ออกมาหน่อยสิ”
เสิ่นเสี่ยวคุนเหลือบมองเสิ่นฉี แต่เสิ่นฉีกลับไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ เลย เขาจึงจำใจออกไป
คิมมุนฮงหรี่ตามอง
“เสิ่นเสี่ยวคุน! ฉันสั่งให้นายตักเนื้อปลาให้ฉันด้วย! แต่ฉันไม่เอาผัก! เอาแต่เนื้อล้วน ๆ!”
เสิ่นเสี่ยวคุนหัวเราะเย็น “ตอนนี้นายไม่แม้แต่จะแสร้งทำเป็นคนดีแล้วสินะ?”
“ฉันเตือนนาย! นายควรทำตามที่ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายต้องเสียใจแน่!” คิมมุนฮงพูด
“ตามใจนาย!” เสิ่นเสี่ยวคุนหันหลังเดินจากไปทันที
คิมมุนฮงโมโหคว้าเสื้อของเสิ่นเสี่ยวคุนไว้ พูดเสียงเหี้ยม
“ฉันจะต่อยนายจริง ๆ นะ!”
เสิ่นเสี่ยวคุนไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย จ้องตาคิมมุนฮงแล้วพูดอย่างจริงจัง
“พ่อสอนฉันหลายอย่าง บางประโยคฉันจำได้แม่นมาก!”
“ในฐานะผู้ชาย ปกติจะนิสัยดี พูดเพราะ ๆ ได้ แต่วิญญาณภายในต้องไม่ยอมใคร!”
“คุณสมบัติพื้นฐานที่สุดของความเป็นผู้ชายคือต้องไม่ยอมให้ใครมารังแก! และต้องปกป้องคนสำคัญไม่ให้ถูกใครรังแกด้วย!”
“ต่อให้สู้ไม่ไหว ก็ต้องไม่ยอมแพ้!”
[พูดได้ดีมาก!]
[เชี่ยเอ้ย ฉันกลับถูกเด็กน้อยสอนเลยเหรอ? ฉันก็รู้หลักการนี้แหละ แต่พูดไม่ได้แบบนี้]
[เสิ่นฉีสอนลูกได้ดีจริง ๆ!]
[เสี่ยวคุน! ต่อยมันเลย!]
คิมมุนฮงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชูกำปั้นขึ้น
“นายคิดดีแล้วใช่ไหม?”
เสิ่นเสี่ยวคุนหัวเราะเย็น รีบพับแขนเสื้อของชุดทำงานขึ้น เผยให้เห็นแขนของเขา
แม้แขนของเขาจะเล็กเรียว แต่ใครหลายคนถึงกับตกใจที่พบว่าบนแขนของเสิ่นเสี่ยวคุนมีกล้ามเนื้อนูนขึ้นมา!
เด็กที่มีกล้ามเนื้อ แสดงว่าเด็กคนนี้ต้องผ่านการออกกำลังกายมาอย่างแน่นอน เพราะเด็กทั่วไปไม่สามารถมีกล้ามเนื้อที่ชัดเจนขนาดนี้ได้!