ตอนนี้หลินหว่านและเฉินกวนซีหน้าดำคร่ำเคร่ง
เสี่ยวคุนกลัวแล้ว!
เขากลัวแล้ว!
[โหดร้ายเกินไป! เอากระเป๋าเส้นรอบวงขนาดข้อมือมาใส่ขาเนี่ยนะ?]
[คนหัวไวขนาดนี้ยังไม่รู้หรือว่าทำไมใส่ไม่ลง?]
[จบเลย วันนี้เสี่ยวคุนต้องปังที่ตลาดหมู่บ้านลี่ฮวาแน่ ๆ]
[แชมป์กินจุก็คงกินไม่ไหวหรอกมั้ง?]
……
ลีจีฮีตกใจมาก “หนาเท่านี้ ยังเรียกว่าปานอยู่อีกเหรอ?”
เอชิกาพึมพำ “ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมีคนบอกว่าเสี่ยวคุนกินไม่ไหว ต่อให้สามีฉันเจมส์มา ก็คงยาก!”
ฮิบาระ โซระเอะตกใจจนพูดไม่ออก
หลี่ฮวนเกอถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ
เธอเข้าใจความตั้งใจของเสิ่นฉีแล้ว เขาต้องการสั่งสอนเสี่ยวคุนให้รู้จักรักษาของกิน โดยใช้ช่วงเวลาที่เป็นเช่นนี้เพื่อให้เสี่ยวคุนเข้าใจว่า ทุกเมล็ดข้าวกว่าจะมาได้ยากลำบากเพียงใด
แต่ถ้าเสี่ยวคุนกินจนพังละก็ ไม่คุ้มแน่!
……
เสิ่นฉีเลิกใช้ถุงกระดาษ คว้าถุงพลาสติกใสมาใส่ปานไข่ใส่แป้ง แล้วส่งให้เสี่ยวคุน
“กินเลย กินตอนร้อน ๆ!”
เสี่ยวคุนรับปานไข่ใส่แป้งมาอย่างอัตโนมัติ รู้สึกได้ถึงความหนักหน่วงที่ปลายนิ้วที่เกี่ยวถุงพลาสติก สมองตื้อไปชั่วขณะ
“นี่... มันใหญ่ไปหน่อยไหม?”
เสิ่นฉีส่ายหน้าหงึก ๆ เขานั่งยอง ๆ สายตาคมใสสบกับดวงตาหวิวใสของเสี่ยวคุน
เขาพูดอย่างจริงจัง:
“เสี่ยวคุนเอ๊ย! ตอนฉันอายุเท่านี้ ข้างนอกสถานสงเคราะห์แสงแดด ไม่มีพ่อค้าแผงลอยขายปานไข่ใส่แป้งเลย รู้ไหมว่าทำไม?”