เพลงที่หลี่ฮวนเกอร้องมันช่างเชยสุดๆ!
ผู้ชมในสตูดิโอต่างพากันหัวเราะ
[ฮ่าๆๆ นี่มันสไตล์เสิ่นฉีชัดๆ จำตอนตีลิงกับเก็บขี้ได้ไหม?]
[ฉันรักเธอ รักเธอ เหมือนหนูรักข้าวสาร? เพลงช่างเชยแท้]
[คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วไม่น่าชอบเพลงแบบนี้เลยนะ]
[เวลารักใครสักคน ขี้ของเขายังหอมเลย ดูท่าคุณไม่เคยรักใครจริงๆ สักคน]
...
หลี่ฮวนเกอยิ้ม:
"พูดตามตรง ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าเพลงพวกนี้มันฟังยากมาก และเนื้อเพลงก็เชยสุดๆ..."
"แต่พอมาคิดตอนนี้ ก็รู้สึกว่ามันสนุกดี"
ลีจีฮีทั้งสามคนไม่เข้าใจอย่างสิ้นเชิง!
ในประเทศของเรา เพลงเชยๆ แบบนี้นำออกมาเล่นจะต้องถูกด่า
จริงด้วย หัวเซี่ยเป็นประเทศที่เชยมากจริงๆ
ขนาดรสนิยมของคนทั่วไปยังหยาบคายขนาดนี้
ฮิบาระ โซระเอะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "คุณฮวนเกอเทียนโฮ่ว เสิ่นฉีไม่ได้ทำเพลงเหมือนพ่อทั้งสามคนอื่นๆ เลย หรือว่าเขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว?"
หลี่ฮวนเกอเดาใจฮิบาระ โซระเอะได้ในทันที
นี่กำลังชักจูงให้คนทั่วไปสงสัยว่าเสิ่นฉีโกงอีกแล้ว
หลี่ฮวนเกอหันไปมองฮิบาระ โซระเอะ "คุณสงสัยว่าเสิ่นฉีรู้เนื้อหาการทดสอบล่วงหน้างั้นเหรอ?"
"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะ" ฮิบาระ โซระเอะกล่าว "เพียงแต่เสิ่นฉีแสดงท่าทีไม่รีบร้อน ไม่เหมือนพ่อทั้งสามคนอื่นๆ ที่จริงจัง"
หลี่ฮวนเกอยิ้ม:
"ถ้าเสิ่นฉีรู้ล่วงหน้า เขากลับจะแสร้งทำเป็นยุ่งๆ ต่างหาก จะมาแสดงท่าทีชัดเจนแบบนี้ทำไม?"
"ดูท่าคุณจะไม่เข้าใจเสิ่นฉีจริงๆ หรือไม่ก็ไม่เคยเห็นคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน"
"คนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดมักให้ความรู้สึกนิ่งสงบเสมอ ไม่ใช่เหรอ?"