กวนโถวเฉียงมั่นใจมาก สมาชิกวงไวท์ริบบอนก็มั่นใจไม่แพ้กัน
เพลงที่วงแบ๊บี้เล่นได้ พวกเราก็เล่นได้หมด ตอนนี้เพลงแห่ศพใหญ่ของพวกเรายังเล่นคล่องกว่าพวกเขาอีก จะไปกลัวอะไร?
ไอ้คนใส่หน้ากากนั่นไม่กล้าแม้แต่จะโชว์หน้า เราจะไปเป็นกังวลอะไร?
กวนโถวเฉียงเรียกสมาชิกวงมาประชุมและวางแผนกันสั้นๆ
“อย่าไปสนใจพวกมัน เล่นของเราไปตามแผน!”
“ตามที่ซ้อมกันไว้ เล่นเพลงโศกเศร้าก่อน เพลงที่สองร้องเพลงปรารถนา สุดท้ายก็ขึ้นเพลงแห่ศพใหญ่เลย!”
“ใช่ๆๆ สามเพลงนี้จัดเต็ม ต่อให้พระราชินีแม่มาถึงก็ต้องเสียน้ำตาให้สองขีด!”
“พวกมันมีเวลาไม่กี่นาที เล่นได้แค่เพลงเดียว ฉันไม่เชื่อว่าจะสู้สามเพลงของพวกเราได้!”
“วันนี้ถ้าเอาชนะวงแบ๊บี้ได้ ต่อไปลูกค้าก็ต้องจ้างพวกเราทั้งหมด!”
“สู้ๆ!”
อีกด้านหนึ่ง หลี่เนียนเกิง หวังต้าไห่ และสมาชิกวงก็เริ่มเป็นกังวล
“เสี่ยวเสิ่น นายว่าจะทำอะไรกันแน่?”
“มันเกี่ยวกับชื่อเสียงวงเรานะ ถ้าวันนี้แพ้ ต่อไปก็ไม่มีงานศพให้เล่นอีก”
“คนตายแล้ว ยิ่งทำคนร้องไห้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงว่าลูกหลานกตัญญู แต่เพลงที่กินใจก็มีอยู่ไม่กี่เพลง”
“ที่เราเล่นได้พวกเขาก็เล่นได้ เสี่ยวเสิ่นนายมั่นใจแค่ไหน?”
เสิ่นเสี่ยวคุนเป็นกังวล ดึงแขนเสื้อเสิ่นฉีไว้ เสิ่นฉีลูบหัวเล็กๆ ของเสี่ยวคุน แล้วยิ้ม: