เสิ่นเสี่ยวคุนหัวเราะชอบใจทันที ไม่อยากคุยกับคิมมุนฮงอีกต่อไป
เมียและโคมูระ มิโฮะเริ่มกลอกตาอีกครั้ง
“คิมมุนฮง เขาบอกแล้วว่าไม่มี จะให้เขาเอาหลักฐานอะไรไปโชว์?”
“เขาไม่มี แล้วแกจะให้เขาหาหลักฐาน? แก……แกเลิกเล่นเกมนี้เถอะ”
คิมมุนฮงงงไปหมด แอบส่งสายตาให้สองสาว
โอกาสดีขนาดนี้ พวกเธอเป็นอะไรกัน?
เสิ่นเสี่ยวคุนหมุนเข็มทันที เข็มไปหยุดที่คิมมุนฮงพอดี
คิมมุนฮงกลัวเสิ่นเสี่ยวคุนจะเอาคืน เลือกตอบจริงทันที
เมียและโคมูระ มิโฮะเริ่มเป็นกังวลทันที
ไอคิวถูกถล่ม……อาจจะจบเห่
เสิ่นเสี่ยวคุนยิ้มกว้าง “คิมมุนฮง เมื่อคืนดึก ๆ แกแอบไปคุ้ยถังขยะหาเศษกระดูกที่พวกเรากินเหลือหรือเปล่า?”
เมีย: ???
โคมูระ มิโฮะ: ???
คิมมุนฮงตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วโกรธจัดทันที
“ไม่มี! แกพูดมั่ว! ฉันจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง?”
เสิ่นเสี่ยวคุนหัวเราะเย็น
“แกว่ายังงั้นก็ยังงั้นสิ? แกเอาหลักฐานมาพิสูจน์สิว่าแกไม่ได้ไปคุ้ยถังขยะ!”
“แก……” คิมมุนฮงเดือดสุดขีด “แกกล่าวหาฉันไปคุ้ยถังขยะหาข้าวกิน ควรเป็นแกหาหลักฐานมาสิ……เอ๊ะ?”
เสิ่นเสี่ยวคุนกางมือ ยิ้มหน้าชื่น
[สุดยอดไปเลย!]
[จัดการคิมมุนฮง ทำไมไม่มีอารมณ์ซะใจเลยวะ?]
[จริงด้วย เหมือนพวกเราเล่นเกม สามราชันย์อุ้มหนึ่งบรอนซ์ แต่ดันอุ้มไม่ขึ้น]
[ใจไม่สะอาด คิดถึงใครก็สกปรกไปหมด เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนพูดจาทำอะไรก็อยู่ในถ่ายทอดสด จะไปสมคบคิดกับทีมงานรายการได้ยังไง?]