"เท่าไหร่? 50 หยวนเนี่ยนะ?" คิมแจกิตะโกนออกมาด้วยความตกใจ "แกคิดจะหาเงินจนบ้าไปแล้วหรือไง?"
เจมส์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเช่นกัน "ตอนนี้เงินของเราสามครอบครัวก็เหลือไม่มากแล้วนะ อีกเกือบสี่วันด้วย"
โคมูระ อิโซจีพูด "นี่มันเป็นเกมที่ทุกคนจะเล่นด้วยกัน แล้วทำไมต้องให้เงินพวกเราสามครอบครัวกับนายด้วยล่ะ?"
เสิ่นฉียิ้มแล้วพูดว่า
"นี่เป็นเกมที่พวกนายอยากเล่น ไม่ใช่เกมที่ฉันอยากเล่น ฉันยุ่งมากนะ"
"ดังนั้นฉันไม่เล่นก็ได้ จริงไหม?"
ทั้งสามคนสบตากันอีกรอบ
โคมูระ อิโซจีพูด "แต่ตอนนี้ทุกคนมีเงินเหลือน้อย จะให้ทีเดียว 50 หยวน... ดูจะเยอะไปหน่อยไหม?"
"งั้น... 10 หยวน?" เจมส์ลองถามเชิง
เสิ่นฉียิ้มแล้วส่ายหัว
"พวกนายก็เป็นคนมีเงินกันทั้งนั้น จะมาทำตัวขี้ตื๊อแบบนี้ได้ยังไง? ไม่มีความเท่ห์เอาเสียเลย!"
ทั้งสามคนสีหน้าเกร็งไปเล็กน้อย
"ฉันจ่ายได้มากสุดแค่ 20 หยวนแหละ!" โคมูระ อิโซจีพูด
เสิ่นฉียักไหล่อีกครั้ง พร้อมกับส่ายหัว
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ค่อยชอบเล่นเกมอยู่แล้ว บอกแล้วไงว่าฉันเป็นหลุมดำวงการเกม ยังไงก็แพ้"
"เดี๋ยวฉันก็ต้องทำตัวน่าอายแน่ ๆ เงินจำนวนนี้ที่ฉันขอมาก็แค่อยากให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นหน่อย ไม่อยากทำให้พวกนายหมดสนุก ถึงได้เอ่ยปากขอ"
"ในเมื่อทุกคนไม่เห็นด้วย งั้นก็ช่างมันเถอะ..."
ทั้งสามคนเริ่มใจร้อนขึ้นมาทันที
เสิ่นเสี่ยวคุนเดินเข้ามาได้จังหวะ ยกถังน้ำผลไม้ออกไปแล้วเดินกลับไปที่ตู้เย็น
"อย่าดื่มอีกเลย เดี๋ยวฉันจะไม่มีเหลือดื่ม"
เสิ่นฉียิ้มอย่างจนใจ "ขอโทษนะ คราวนี้ก็ไม่มีอะไรจะต้อนรับพวกนายแล้วล่ะ ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก พวกนายดูเอาเองแล้วกัน..."