เสิ่นเสี่ยวคุนส่ายมือ พลางเอ่ยชื่อเมนูอาหารงานเลี้ยงทีละจานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด
ราวกับว่าเมนูเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกเอียนแล้ว
[ฮ่าๆๆ เสี่ยวคุนนี่เก่งเรื่องยั่วโมโหคนจริง ๆ]
[ถ้าฉันอายุเท่าเสี่ยวคุน ยังไงก็ไม่กล้าไปยั่วโมโหเขาหรอก]
[บางเมนูเด็กสามคนนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ไก่ย่าง ขาหมู ปลาคาร์พอะไรแบบนี้พวกเขารู้จักแน่นอน น้ำลายแทบไหลลงพื้น]
[มาหาเรื่ององค์ชายของเรา? กล้าได้ยังไง!]
[เหลือเชื่อจริง ๆ นี่มันห่อกับข้าวกลับบ้านมาทั้งโต๊ะเลยนะ]
……
เอชิกาทั้งสามคนมองท่าทางโชว์ของเสิ่นเสี่ยวคุน พลางคิดในใจ:
เด็กคนนี้ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน!
เสี่ยวคุนพูดจบยังเรอออกมาทีหนึ่ง และคิมมุนฮงก็ได้กลิ่นหอมเนื้อชัดเจนจากการเรอนั้น
จากนั้นเสิ่นเสี่ยวคุนก็ยกชายเสื้อขึ้น ท้องแบนราบเมื่อกี้ตอนนี้ป่องสูงขึ้นมา เห็นชัดว่าเป็นท้องที่กินของดีมาเต็มที่
คิมมุนฮงยื่นนิ้วชี้ไปที่เสิ่นเสี่ยวคุน แต่โกรธจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เมียถลึงตาใส่คิมมุนฮงทีหนึ่ง แล้วคว้าข้อมือเสิ่นเสี่ยวคุนมาเขย่า พลางอ้อน:
“เสี่ยวคุนเอ๊ย ดูสิ นายกับพ่อของนายเพิ่งกินของอร่อยไปตั้งเยอะแยะ แถมยังห่อกลับมาอีกตั้งมาก…”
“เราไม่ขอให้นายแบ่งให้เราหรอก แค่ตอนเย็นนายถอนตัวจากการแข่งขันได้ไหม?”
“ลองคิดดูนะ นายไม่ต้องการขาหมูนั้นอยู่แล้ว แถมไม่ต้องแข่งก็ไม่ต้องเหนื่อยด้วย ใช่ไหม?”
โคมูระ มิโฮะก็ใช้สายตาน่าสงสารมองเสิ่นเสี่ยวคุน
คิมมุนฮงพูดเสริม: “เมียพูดถูก!”