ระหว่างที่หัวเหลืองกับสาวเดรดล็อกกำลังด่าเสิ่นฉีอยู่ เสิ่นฉีก็ยังยืนนิ่ง ๆ อยู่ที่นั่นโดยไม่พูดอะไร
ข้อความบนหน้าจอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
[พวกเรามองเห็นชัด ๆ หัวเหลืองกับสาวเดรดล็อกกลับขาวเป็นดำ!]
[คนแบบนี้ไม่สมควรขับรถ!]
[ทุกคนอย่าเพิ่งโกรธ เสิ่นฉีต้องมีแผนแน่นอน!]
[เสิ่นฉีรีบเอากล้องหน้ารถของคุณออกมาเร็ว!]
ตำรวจจราจรดูจะไม่ค่อยชอบหัวเหลืองกับสาวเดรดล็อกเท่าไหร่ กลับรู้สึกดีกับเสิ่นฉีที่ไม่ค่อยพูดอะไรเลย
“คุณสองคนพูดมาเยอะแล้ว ให้เขาพูดต่อ!”
เสิ่นฉีพยักหน้า
“ผมขับออกมาจากหมู่บ้าน เขาขับบีเอ็มดับเบิลยูอยู่ข้างหน้า จงใจหยุด ๆ แล่น ๆ ปล่อยควันดำโขมงใส่พวกเราตลอดทาง”
“ผมนี่เป็นคนอารมณ์ดี ไม่เคยมีเรื่องกับใคร แต่พวกเขากลับโยนชานมใสกระจกหน้ารถผม…”
ตำรวจจราจรดูที่กระจกหน้ารถของอีซูซุ แล้วก็เหลือบมองหัวเหลืองกับสาวเดรดล็อก
ทั้งสองรีบโต้แย้ง
“ไม่มี! ไม่มีจริง ๆ!”
“เขาโกหก!”
สีหน้าเสิ่นฉีเริ่มโกรธเล็กน้อย แล้วพูดต่อ
“นี่มันแกล้งกันเกินไปแล้ว ในรถผมยังมีคนแก่และเด็กอยู่ด้วย ตอนนั้นผมสงสัยเลยว่าพวกเขาอยากฆ่า!
[???]
[???]
……
“ผมโกรธมาก เลยอยากขับตามไปถามว่าพวกเขาจะฆ่าผมจริง ๆ ไหม!”
“แต่พวกเขาไม่จอด ขับเปลี่ยนเลนไปเรื่อย ๆ ไม่ให้ผมไป ผมไปทางไหนเขาก็ไปทางนั้น”
“ผมบอกแล้วไงว่าฝีมือขับรถผมทั่วไป ใจเย็นก็ทั่วไป…”
“พวกเขาเปลี่ยนเลนโดยไม่เปิดไฟเลี้ยว เกือบชนแล้ว ผมเลยตกใจ…”
หัวเหลืองกับสาวเดรดล็อกแทบระเบิด กัดฟันชี้หน้าเสิ่นฉีแล้วพูด