เหล่านักเน็ตชาวเกาหลีในห้องถ่ายทอดสดของเสิ่นฉีดูเหมือนจะไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาอยากเห็น พวกเขาจึงกลับไปที่ห้องถ่ายทอดสดของผู่อี้เฉิงอีกครั้ง
[คนข้างๆ ที่ชื่อเสิ่นฉีเนี่ยไม่ใช่มนุษย์เลยสักนิด ขับรถตู้พังๆ คันหนึ่งบรรทุกคนแก่กับเด็กไปแข่งกับคนอื่น]
[ถึงแม้อีกฝ่ายจะเปลี่ยนเลนก่อน แต่เสิ่นฉีก็ตั้งใจชนชัดๆ สุดท้ายยังทำให้อีกฝ่ายถูกปรับเต็มๆ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย]
[คนหัวเซี่ยเหมือนพวกพื้นเมืองดั้งเดิม เสิ่นฉีสู้ขนหน้าอกเส้นเดียวของราชาเพลงผัวไม่ได้ด้วยซ้ำ]
[ข้อดีอย่างเดียวของเสิ่นฉีอาจจะเป็นเมียสวย]
[คนหัวเซี่ยล้วนเป็นคนแบบนี้ทั้งนั้นที่ชอบทำร้ายคนอื่น ไม่รู้จักมารยาทเอาเสียเลย]
...
ตอนนี้ผู่อี้เฉิงกำลังสอนวัฒนธรรมหัวเซี่ยให้กับตงตงอยู่
"พ่อเคยบอกลูกแล้วว่าวัฒนธรรมหัวเซี่ยสืบทอดมาจากประเทศปังของเรา แต่คนหัวเซี่ยมีเยอะ บางคนหัวดีก็พัฒนาวัฒนธรรมไปอีกนิดหน่อย"
"อย่างเช่นตัวอักษร ตัวอักษรหัวเซี่ยเพิ่มขึ้นเยอะจริงๆ แต่เปลี่ยนให้ซับซ้อนเกินไป แถมการอ่านกับความหมายก็เปลี่ยนไปด้วย"
"อย่างประโยคนี้ก็ทำให้เข้าใจผิดได้ง่ายมาก..."
ผู่อี้เฉิงชี้ไปที่บรรทัดหนึ่งบนแท็บเล็ตให้ตงตงดู
ภาพถูกซูมเข้า คนในห้องถ่ายทอดสดทุกคนเห็นมัน
- เสี่ยวหลงหนี่พูดว่า: ฉันก็อยากใช้ชีวิตแบบกั๋วกั๋วเอ่อร์กั๋วที่ใช้ชีวิตผ่านมา!
"รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร?" ผู่อี้เฉิงถาม
ตงตงอ่านอย่างตั้งใจหลายรอบ แล้วเดาว่า: