"ปลาแมนดารินถูกยกย่องว่าเป็นสุดยอดปลาแห่งวงการอาหาร เพราะทั้งอร่อย และยังมีคุณค่าทางยา!"
"ในวงการแพทย์แผนจีนอันกว้างใหญ่ไพศาลของพวกเราชาวหัวเซี่ย ตำราไคเป่าเฉ่าเปิ่น บันทึกไว้ว่า เนื้อปลาชนิดนี้มีรสหวาน มีฤทธิ์เป็นกลาง เสริมพลังม้ามและกระเพาะ"
"ใช้รักษาอาการจุดด่างบนผิวหนังที่เกิดจากม้ามและกระเพาะอ่อนแอ เลือดลมไม่เพียงพอ รวมไปถึงอาการผื่นไม่ขึ้นในเด็กเล็ก..."
ผู้ช่วยและทีมช่างภาพต่างพากันสนใจคำอธิบายของเสิ่นฉี
เฉินกวนซี: ถ่ายปัสสาวะไม่ออกเหรอ?
เสิ่นฉีเหวี่ยงเบ็ดอีกครั้ง เสิ่นเสี่ยวคุนแอบชำเลืองมองคนของอีกสามครอบครัว แล้วแสร้งทำเป็นสงสัยถามขึ้นว่า
"พ่อครับ ปลาแมนดารินทำยังไงถึงจะอร่อยเหรอครับ?"
เสิ่นฉีหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า
"นึ่งหรือผัดแดงก็ได้ หรือจะทำเป็นปลาแมนดารินแห้งหมักดองก็ได้!"
"หา? ปลาแมนดารินแห้งหมักดอง?" เสิ่นเสี่ยวคุนงงเล็กน้อย "ทำไมมันถึงเหม็นได้ล่ะครับ?"
ความอยากอาหารของคนอีกสามครอบครัวถูกเสิ่นฉีปลุกเร้าขึ้นมาในทันที ต่างพากันเงี่ยหูฟัง
"นำปลาแมนดารินไปหมักกับน้ำเกลือ พอหมักจนได้ที่ก็นำมาปรุงอาหาร ดังนั้นมันจึงเหม็นตอนดม แต่เวลากินจะนุ่มหวาน เนื้อปลาเป็นชิ้น ๆ เหมือนกลีบกระเทียม รสสัมผัสพิเศษไม่เหมือนใครล่ะ!"
"แต่ที่ผมชอบกินที่สุดก็ยังเป็นปลาแมนดารินทรงกระรอก!"
คนอื่น ๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งถูกดึงดูด เสิ่นเสี่ยวคุนถามอีกครั้งว่า
"ปลาแมนดารินทรงกระรอกคืออะไรเหรอครับ?"
เสิ่นฉีตีเหยื่อล่อปลาไปพลาง ยิ้มพลางอธิบายว่า
"พอแล่ก้างออกแล้ว ก็แกะสลักเนื้อปลาให้เป็นลวดลาย หมักไว้แล้วชุบแป้งทอด พอสุกก็ราดด้วยน้ำซอสหมูแดงเปรี้ยวหวาน..."