คิมมุนฮงตื่นตัวขึ้นมาทันที
“งั้นนายต้องแบ่งปลาให้ครอบครัวเราบ้างสิ? เราก็ไม่ได้กินขาหมูคนเดียว!”
สายตาของคิมแจกิก็เป็นประกายขึ้นมา
แต่เมียกลับหัวเราะเย็นชามองคิมมุนฮง
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายล่ะก็ ครอบครัวโคมูระจะมีเหตุผลที่จะกินขาหมูคนเดียวเหรอ?”
คิมแจกิและคิมมุนฮงงงไปชั่วขณะ อ้าปากกว้างแต่กลับเถียงไม่ออก
[ฮ่าๆๆ พวกแกเรียกนี่ว่าแนวร่วมเดียวกันเหรอ? กระดาษแผ่นเดียวเองมั้ง?]
[เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนแค่ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ยังไม่ได้ทำอะไรให้พวกแกแตกคอกันเลย แนวร่วมของพวกแกเองก็ถล่มก่อนแล้ว]
[ครอบครัวโคมูระนี่ทำตัวสมน้ำสมเนื้อจริงๆ!]
[เด็กบ้านเกาหลีนี่เป็นหลุมดำจริงๆ คิมแจกินี่จนปัญญาจริงๆ]
...
กลับมาถึงลานบ้าน เสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุนก็เอาน้ำไปลงในบ่อปลาของบ้านโดยตรง
อยากกินตอนไหนก็จับตอนนั้น
แค่กินปลาอย่างเดียวก็พออยู่ได้สามวันแล้ว และวันนี้เสิ่นเสี่ยวคุนยังขุดผักป่ามาได้อีก}
ตอนนี้เสิ่นฉีมีเงินอยู่ในมือแล้ว จะไปซื้อแป้ง หัวหอม หรือไข่ที่ตลาดได้สบายๆ หรือจะใช้ปลาแลกก็ได้
ชีวิตดีขึ้นมากแล้ว!
อาบน้ำง่ายๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด แล้วทำกับข้าวเที่ยงง่ายๆ กินกันพออิ่มท้อง
เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนก็ผลอยหลับไปทั้งบ่าย รู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก!
โคมูระ มิโฮะ มองปลาใหญ่ในบ่อแล้วก็อดหวังขึ้นมาไม่ได้
เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนพาปลากลับมาได้ขนาดนี้ พ่อยังไม่กลับมา ก็ต้องได้ปลามาไม่น้อยแน่ๆ!