พนักงานรีบหยิบกระดานขาวแบบถือได้และปากกาขึ้นมา แจกให้นักร้องและผู้ช่วยทุกคน
ตอนนี้คนที่ไม่ค่อยรู้จักเสิ่นเสี่ยวคุนดีก็เริ่มงงและสงสัยกันแล้ว
[เหลือเชื่อจริง ๆ เด็กแกอายุแค่ 6 ขวบ แกบอกว่าจะเป่าเมโลดี้เพลงที่โผล่มาบนเวทีนี่เนี่ยะ]
[แปลว่าแน่นอนไม่ใช่แค่สามสี่เพลงหรอก เดี๋ยวก็ไม่มีทางแยกผีแยกขี้ได้อยู่แล้ว]
[วันนี้ร้องจบรอบที่ 8 แล้ว รอบแรก 7 เพลง รอบต่อ ๆ มาประมาณ 9 เพลง รวมแล้วเกือบ 70 เพลงแล้วนะ เด็กคนนี้จำได้ทุกเพลงเลยเหรอ]
[ตั้งชื่อแบบคนหัวเซี่ยให้ลูกแล้วมันทำให้ลูกเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ลูกฉันชื่อทากาอิชิ บัมเมียว ก็ฟังคล้ายชื่อหัวเซี่ยเหมือนกันนะ]
[นายน่ะสมควรตายจริง ๆ!]
[พวกนายไม่เข้าใจเสิ่นเสี่ยวคุนจริง ๆ เลย ดนตรีสำหรับเด็กคนนี้มันเหมือนการหายใจเลยนะ!]
……
ในห้องพัก แม้แต่โคมูระ อิโซจิ ฮิบาระ โซระเอะ และคิมแจกิ ต่างก็เคยสัมผัสฝีมือด้านดนตรีของเสิ่นเสี่ยวคุนมาอย่างลึกซึ้งแล้วทั้งคู่
มีเพียงไคลี-หลัวลี่เท่านั้นที่ยังไม่รู้จักเขาดีนัก
แม้คนจำนวนมากจะรู้ว่าความสามารถด้านดนตรีของเสิ่นเสี่ยวคุนสูงมาก ก็ยังแอบแฝงความสงสัยเล็ก ๆ อยู่
เพลงที่โผล่มาบนเวทีนี้มีมากขนาดนี้ เสิ่นเสี่ยวคุนจำเมโลดี้ได้ทุกเพลงเลยเหรอ?
และเป่าออกมาได้ทุกเพลง?
แม้จะแค่เป่าเพียงหนึ่งท่อนก็ตาม
ท่ามกลางความสงสัยของเน็ตติซันนับไม่ถ้วน เสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มเป่าเมโลดี้ท่อนแรก
คนที่คุ้นเคยกับเพลงนี้อยู่แล้วพอได้ยินปุ๊บก็ตาค้างกันเลยทีเดียว
นั่นคือประโยคแรกของท่อนฮุกจากเพลงที่เติ้งหงฉีร้องในรอบที่ 2
นักร้องหรือผู้ช่วยที่คุ้นเคยกับเพลงนี้ก็เริ่มเขียนกันแล้ว
ส่วนคนที่ไม่คุ้นก็ฟังออกว่าเมโลดี้เป็นอย่างไร จึงเริ่มลงมือเขียนตาม