“ผี?”
หลิวเยียนอึ้งไปชั่วขณะ
ก่อนที่นางจะทันตั้งสติ สายตาก็ไปเห็นแท็บเล็ตของฟานซือเจ๋อวางอยู่บนโต๊ะ
บนจอกำลังถ่ายทอดสดรายการ《ข้าคือนักร้อง》รอบที่ 8
ภาพค้างอยู่ที่ใบหน้าสวมงามและสง่างามของหลี่ฮวนเกอ
ฟานซือเจ๋อชี้ไปที่แท็บเล็ตแล้วเอ่ยเรื่องที่เพิ่งเห็นบนโลกออนไลน์ช่วงนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“เป็นผู้หญิงเหมือนกัน บางคนสูงส่งสง่างาม มีปัญญาและองอาจ แต่บางคนหน้าตาน่ากลัว เหี้ยมเกรียมสุดขั้ว”
“เป็นลูกเหมือนกัน คนที่มีแม่ดี ๆ สอนก็ถูกทุกคนรักและชื่นชม”
“เป็นลูกเหมือนกัน คนที่มีแม่เลว ๆ สอนก็ได้แต่อยู่บ้านแบบไม่ตายก็พอ ได้แต่มองพี่ชายที่เก่งกาจของตัวเองเปล่งประกายเจิดจรัสอยู่ในห้องถ่ายทอดสดที่มีคนดูหลายสิบล้านคน”
“เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คนที่มีบุคลิกภาพน่าหลงใหลก็ได้สามีดี ๆ ส่วนผู้หญิงที่จิตใจพิษพิษก็ความรักรอบไหนก็จบแบบเห่อ ๆ”
“เป็นลูกเหมือนกัน บางคนมีพ่อดี ๆ หนึ่งคน แต่บางคนแม้แต่พ่อเลว ๆ ก็ไม่มีซักคน”
“นี่! คือช่องว่าง!”
พูดจบ ฟานซือเจ๋อเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นพร้อมจะเดินขึ้นบันได
ความเซื่องซึมบนหน้าหลิวเยียนพลันกลายเป็นความโกรธอีกครั้ง
นางเหวี่ยงขาถีบเข้าให้เต็ม ๆ
“เลิกดูคลิปพวกน้ำเน่าพิษพาดพิงแบบนั้นซะที!”
“เฮ้ย!”
……
เสิ่นเสี่ยวคุนเก็บริบบิ้นผูกปกเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเปิดขวดน้ำอุ่นจิบน้ำอย่างใจเย็น
ฟานเสียนยิ้มแฉ่งส่งแท็บเล็ตให้
เสิ่นเสี่ยวคุนรับมา นิ้วเล็ก ๆ ปัดหน้าจอไม่กี่ครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นกวาดสายตาอย่างเอาจริงจังมากไปที่นักร้องทุกคน