คิมมุนฮงกลับมาเมื่อไหร่ ความโกรธบนหน้ากลายเป็นท่าทางสะใจไปเสียแล้ว
เขาคิดว่าเสี่ยวคุนเมื่อกี้แค่แสร้งทำเข้ม พอเขาลาไปแล้วเสี่ยวคุนต้องกลัวแน่ ๆ
คิมมุนฮงคิดว่าเสี่ยวคุนแค่ใช้ความคิดสักนิดก็ต้องยอมแพ้ เพราะถึงไม่นับวันนี้ พวกเขายังต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งห้าวันเต็ม!
เสี่ยวคุนไม่ใช่คนไม่มีสมองขนาดนั้น ต้องรู้ว่าอะไรควรไม่ควร
“พี่ใหญ่ก็คือพี่ใหญ่ ฉันแค่ไปขู่เสี่ยวคุนหน่อย เขาก็ยอมแพ้แล้ว!”
“พวกเธอรอดูไปเถอะ อีกเดี๋ยวเสี่ยวคุนก็ต้องเอาเหอะของกินมาส่งให้ฉันเอง!”
โคมูระ มิโฮะเชื่อแล้ว เริ่มเป็นกังวล
ถ้าเสี่ยวคุนเอาของกินไปให้คิมมุนฮงหมด เธอจะมีโอกาสได้กินปลาย่างอีกไหม?
เมียกลับไม่ค่อยเชื่อ
“เธอบอกว่าเสี่ยวคุนกลัวแล้วงั้นเหรอ?”
คิมมุนฮงพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“แน่นอน! เขากลัวจนแทบจะฉี่ราดกางเกง ขอร้องไม่ให้ฉันตีเขาด้วย!”
“อ้อ แล้วเขาบอกให้พวกเธอไปรอเขาที่ไหน?”
เมียรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย สุดยอดฮีโร่ในใจเธอไม่ควรเป็นแบบนี้!
โคมูระ มิโฮะชี้ไปทางด้านหลังของตัวตึกเล็ก
“เขาบอกให้เราไปรอที่แปลงดอกไม้ด้านหลังตึก…”
คิมมุนฮงส่งสายตาชื่นชมให้โคมูระ มิโฮะ แล้วเอามือไพล่หลังเหมือนหัวหน้าแก๊งตัวจริง เดินไปทางด้านหลังตึกเล็ก
แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าว เสียงเรียกของเสี่ยวคุนจากหน้าต่างห้องอาหารก็ดังขึ้น
“เมีย มิโฮะ มากินข้าวกันได้แล้ว!”
“ปลาย่างสุดอร่อยด้วยนะ!”