“นี่……”
“เสิ่นฉีบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เพิ่งเข้าร่วมสมาคมคำร้องและทำนองหัวเซี่ยของพวกเราได้ไม่กี่วัน เพลงโฆษณาของ《พระราชวังต้องห้าม》เขาเขียนออกมาดีขนาดนั้น ตั้งใจจะให้เสิ่นฉีพาสมาคมก้าวต่อไปอีกขั้น……”
“ตอนนี้รายการ《เพลงใหม่หัวเซี่ย》ที่สมาคมเราจัดขึ้นกำลังถ่ายทอดสดกันอย่างครึกครื้น เสิ่นฉีทำแบบนี้ได้ยังไง……”
“《ภรรยาคือใหญ่ที่สุด》ยังพอจะโอ้วได้ว่าเสิ่นฉีเขียนเล่น ๆ ให้หลี่ฮวนเกอ แต่เพลงนี้《น้ำหอมมีพิษ》……มันมีพิษจริง ๆ ด้วย!”
……
ลวนชิงซู่กับเจ้าซานเหอเพิ่งฟังเพลง《น้ำหอมมีพิษ》จบ ทนความโมโหไม่ไหว ต้องบ่นอุบอิบอยู่ในห้องประชุม
ชิวเหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ แต่ในใจตอนนี้กลับปั่นป่วนไม่ต่างกัน
เธอจ้องมองเนื้อเพลงบนมือถือ จมดิ่งสู่ความคิด
“ก็เป็นผู้ชายที่ฉันรักลึกซึ้งคนนี้แหละ ที่ทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดในโลก”
“ทุกถ้อยคำที่เขาพูด ฉันเชื่อหมด……”
“เขาบอกว่าสิ่งที่เขารักที่สุดในตัวฉันคือ……ริมฝีปาก?”
……
“กลิ่นน้ำหอมของเธอติดอยู่บนตัวนาย เป็นความผิดที่จมูกของฉันก่อไว้”
“ไม่ควรสูดดมความงดงามของเธอเลย……”
“ลบทุกอย่างออกเพื่อ……นอนกับนาย?”
……
ฮือ……
ชิวเหยียนอดสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
นี่มันเนื้อเพลงแบบไหนกัน?
ทำไมเสิ่นฉีถึงเขียนเนื้อเพลงที่ต่างจากทุกเพลงก่อนหน้านี้ของเขาได้ขนาดนี้?
เนื้อเพลงแบบนี้ เขาคิดออกมาได้ยังไง?
ไม่พูดถึงเรื่องอื่น ความเข้าใจและความเชี่ยวชาญด้านดนตรีของชิวเหยียน แม้แต่จะสูงกว่าจินหลินกับฟู่ซิงด้วยซ้ำ และเพราะเป็นผู้หญิง ชิวเหยียนจึงโดดเด่นเป็นพิเศษในการเขียนเนื้อร้อง
แต่ตอนนี้เมื่อมองเนื้อเพลง《น้ำหอมมีพิษ》ของเสิ่นฉี เธอรู้สึกเหมือนความเข้าใจที่ตั้งมั่นมาตลอดกำลังพังทลาย