“ผู้หญิงบางคนฉีดน้ำหอมกันทั่วตัวเกินไป กลิ่นเลยฉุนมาก”
“แต่พอเขาเหงื่อออกเมื่อไหร่ ไม่เพียงไม่ให้ความรู้สึกสบายหรือสดชื่นแล้ว กลิ่นน้ำหอมผสมเหงื่อกลับเป็นกลิ่นเหม็นที่ฉุนโดนจนขยะแขยง”
“ดังนั้นนะฮวนเกอ ตอนใช้น้ำหอม ความเข้มข้นต้องต่ำที่สุด และพยายามอย่าให้น้ำหอมสัมผัสผิวโดยตรง”
“โดยเฉพาะน้ำหอมคุณภาพต่ำ นั่นยิ่งใช้ไม่ได้เด็ดขาด”
โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เสียงจากลำโพงดังมาเป็นคำอธิบายของเสิ่นฉีราวกับกำลังรายงานในที่ประชุม
สีหน้าของหลี่ฮวนเกอมืดครึ้มขึ้นเรื่อย ๆ ฟู่ฉิงเอามือปิดปากหันหลัง พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต
“อือ……เสิ่นฉี ฉันจะไปใช้น้ำหอมคุณภาพต่ำได้ยังไง?”
“หืม?” เสิ่นฉีอึ้งไปแป๊บแล้วรีบตอบ “ไม่มีทางใช้แน่นอน!”
หลี่ฮวนเกอถามต่อ “งั้นฉันฉีดทั่วตัวเหรอ กลิ่นฉุนเหรอ?”
เสิ่นฉีเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ธรรมดา รีบพูดว่า “ไม่ทั่วตัว กลิ่นก็ไม่ฉุน!”
“เหอะ……” หลี่ฮวนเกอหัวเราะเยาะ “งั้นถ้าฉันเหงื่อออก กลิ่นเหม็นจะฉุนจนขยะแขยงสินะ?”
เสิ่นฉีเริ่มตกใจ “ไหนเลย!อย่าคิดไปเองสิ ฉันไม่ได้พูดถึงนาย!”
“แล้วถึงใคร?”
“???” เสิ่นฉีงง “ใครอะไรนะ?”
“นายพูดถึงผู้หญิงคนไหนที่กลิ่นน้ำหอมผสมกับเหงื่อกันล่ะ?” หลี่ฮวนเกอถาม
“ไม่มีใคร……” เสิ่นฉีอึ้งอีกครั้ง รู้ว่าคำตอบข้อนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด
เขาจึงอ้อมค้อมเลี่ยงไปทางอื่น
“คือหลิวเยียนกับเฉินฟางน่ะ!ก่อนหน้านี้ฉันเคยเจอพวกเธอ น้ำหอมพวกเธอฉุนเวอร์จริง ๆ!”
หลี่ฮวนเกอขมวดคิ้วตาบี๋ ถามว่า
“งั้น……ก็ฉุนจนขยะแขยงสินะ?”
เสิ่นฉี: ……