"ชื่อเรื่องนี้แปลกจังนะ ช่วงปีนั้นเสี่ยวคุน...เป่า...ไฟตะเกียงเหรอ?" จัวอีอีเอ่ย "แต่ตลกดีนะ!"
หลี่ฮวนเกอยิ้มพร้อมพยักหน้า "ก็ตลกดีจริงๆ"
ซูซิงจูไม่รู้สึกว่าชื่อเรื่องนี้ตลกตรงไหน
จัวอีอีหัวเราะเบาๆ
"แล้วเธอสังเกตไหมว่าไม่ว่าเสิ่นฉีจะร้องเพลงหรือเล่าเรื่อง เขาจะแทรกชื่อเสี่ยวคุนลงไปด้วยเสมอ!"
"เพลงก่อนหน้านั้นอย่าง 'ดาลาบังบา' ตอนท้ายก็มีเสี่ยวคุน แล้วเรื่องเมื่อกี้พระเอกก็เป็นเสี่ยวคุนอีก!"
หลี่ฮวนเกอสังเกตเห็นปัญหานี้มานานแล้ว ความคิดในใจเริ่มวกวน
เสิ่นฉีตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ แต่จุดประสงค์คืออะไรกัน?
เพื่อให้จำง่าย?
เพื่อให้เสี่ยวคุนอินกับเนื้อเรื่องมากขึ้น?
หรือว่าเสิ่นฉีเขารักเสี่ยวคุนมากจริงๆ?
หลายครั้งที่หลี่ฮวนเกอรู้สึกว่าเสิ่นฉีไม่ค่อยชอบเสี่ยวคุน เช่นเวลาทำอะไรหรือพูดอะไรบางอย่าง ดูเหมือนจะคิดว่าเสี่ยวคุนเป็นตัวปัญหา
แต่เสิ่นฉีก็ยังทำสิ่งเหล่านั้นเพื่อเสี่ยวคุนอยู่ดี และด้วยวิธีนี้ เสี่ยวคุนก็ได้รับการดูแลอย่างดี ทำให้เขาฉลาดและว่านอนสอนง่ายมากขึ้น
"อุ้ย!"
ซูซิงจูอุทานขึ้นมาทันใด ดึงความสนใจของหลี่ฮวนเกอกลับมา
รวมถึงสายตาของคนอื่นๆ ที่ต่างจับจ้องไปที่ผู่อี้เฉิงกับตงตง
เห็นเพียงประตูบ้านวิลล่าเปิดออก มีชาวต่างชาติใส่ชุดเชฟเดินเข้ามา
ซูซิงจูยิ้มพลางแนะนำ
"ก่อนหน้านี้สามีฉันบอกว่ารู้จักกับเชฟหลุยส์ เชฟใหญ่ร้านมิชลินระดับสุดยอดของอเมริกา ฉันยังไม่เชื่อเลย ไม่คิดว่าเขาจะเชิญคุณหลุยส์มาทำอาหารให้ตงตงที่บ้านได้จริงๆ"