“ฮ่าๆ...”
หลี่ฮวนเกอทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ซูซิงจูและจัวอีอีโอบท้องหัวเราะลั่น
เมื่อเห็นเสิ่นฉีหน้ามึนงง บรรดาเน็ตไอดอลก็ขำไปด้วย
[ลองคิดดูดีๆ ที่เสิ่นฉีพูดก็ถูกนะ]
[นี่คือการมองด้วยความคิดผู้ใหญ่เห็นแก่นแท้ของสิ่งต่างๆ]
[ในมุมมองของเสี่ยวคุนก็เป็นนิทานสอนใจสนุกๆ แต่ในมุมของเสิ่นฉีกลับทำให้ผู้ใหญ่อดคิดตาม]
[ไม่แปลกใจที่เขาคือคนที่เขียนเรื่องตัวหนอนในทะเลขี้ได้!]
[สวัสดีทุกคน ผมเป็นรองผู้อำนวยการสำนักพิมพ์หนังสือเด็ก ผมว่าฉบับของเสี่ยวคุนน่าจะเอาไปทำเป็นหนังสือเด็กได้นะ]
...
“ยังมีอีกไหม?” เสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มสนใจขึ้นมาทันที
ไม่ใช่แค่เด็ก แม้แต่เน็ตไอดอลผู้ใหญ่ต่างก็อยากฟังเหลือเกินว่าเสิ่นฉีจะเล่าอะไรอีก
เสิ่นฉียื่นมือออกมา “เรื่องนี้คุ้มกับอั่งเปาของนายไหม?”
เสิ่นเสี่ยวคุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าอย่างเบาๆ
จากนั้นก็ดึงธนบัตร 100 หยวนออกมาจากอั่งเปา ยัดใส่มือเสิ่นฉี
“ผมว่าคุ้ม 100 หยวน!”
เสิ่นฉีเก็บเงินเข้าสายสะพาย
ขาแมลงวันก็ยังเป็นเนื้อ
“อยากฟังอีกไหม?”
เสิ่นเสี่ยวคุนพยักหน้า
“จัดไป 200 หยวน!”
เสิ่นฉียิ้มกรุ้มกริ่ม
เรื่องราว 200 หยวน?
คิดอะไรอยู่?
“นายไม่รู้หรือไงว่าฉันมีฉายาในการเล่าเรื่องยังไง!”
“ฉายาอะไร?”
“หลี่ฮวนเกอฉบับผู้ชาย!”
“...”
หลี่ฮวนเกอ: ...
...
ในฐานะผู้ข้ามภพ เสิ่นฉีเคยด่านักเขียนนิยายออนไลน์ เพราะเขาค้นพบว่าคนข้ามภพอย่างเขาไม่สามารถจำนิยายดังหลายเรื่องในโลกคู่ขนานได้หมด