เสี่ยวคุนขุ่นเคืองมาก ราวกับเขาค้นพบช่องโหว่บางอย่างเข้าแล้ว
แฟนคลับที่ชอบเสี่ยวคุนทางอินเทอร์เน็ตต่างพากันคลั่งไคล้ขึ้นมาทันที
[เสี่ยวคุนพบแล้ว! เสี่ยวคุนในพบแล้ว!]
[กลลวงที่เสิ่นฉีใช้หลอกเสี่ยวคุนถูกเสี่ยวคุนจับได้แล้ว!]
[แน่ใจเหรอว่าจับได้? เสี่ยวคุนแค่สนใจเสือตัวเมียกับปีลี่เท่านั้น ยังไม่รู้เลยว่าเสิ่นฉีใช้กลวิธีอะไร]
[รีบจับกลลวงของเสิ่นฉีให้ได้ เข้าใจแก่นแท้ที่เสิ่นฉีใช้หลอกเสี่ยวคุน แล้วบีบเขา!]
[บีบเขา!]
[บีบเขา!]
……
เสิ่นฉีเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างสบายอารมณ์
"ในใจแกคิดถึงเสือใช่ไหม?"
"ใช่"
"เสือตัวเมียก็คือเสือใช่ไหม?"
"ใช่"
"แล้วมันมีปัญหาอะไร?"
เสี่ยวคุนกะพริบตามองเสิ่นฉี
เหมือน... เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรเลย
ถ้าเขาเดาไม่ได้ว่าฉันคิดถึงเสือ เขาก็คงไม่ได้เขียนว่าเสือตัวเมีย
"แล้วทำไมถึงเขียนปีลี่เป็นพินอินล่ะ?"
เสิ่นฉีกางมือถามกลับ: "ในใจแกคิดถึงเครื่องดนตรีอะไร? ปีลี่ใช่ไหม?"
"ใช่"
"ที่ฉันเขียนพินอินก็คือปีลี่ใช่ไหม?"
"ใช่"
"งั้นมันก็แปลว่าฉันเดาได้แล้วว่าในใจแกคิดถึงปีลี่ ฉันถึงได้เขียนพินอินของปีลี่ออกมา?"
เสี่ยวคุนพยักหน้าตามสัญชาตญาณ
เรื่องนี้เห็นได้ชัดเจน มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ
"แต่ทำไมต้องเขียนพินอินด้วยล่ะ?" เสี่ยวคุนยังยึดติดกับประเด็นสุดท้ายไม่ปล่อย
เสิ่นฉีก้าวเข้าไปตบไหล่เสี่ยวคุน "แกยังเด็ก อ่านหนังสือไม่ออกมากนัก ฉันกลัวว่าแกจะไม่รู้จัก"
"เชอะ..."
เสิ่นฉีเดินตรงไปที่โต๊ะกาแฟ แล้วเขียนสองคำลงบนกระดาษอย่างชัดเจน — ปีลี่!
เสี่ยวคุนงงไปหมด
ที่แท้เขาก็เขียนเป็นจริง ๆ!