ในห้องเช่าของเหลียงปิน
ขนมถูกกองสูงเป็นภูเขา พื้นยังเกลี่ยของเล่นไว้ไม่น้อย
ฟ่านซือเจนั่งอยู่ท่ามกลางขนมและของเล่นอย่างสบายใจ จ้องมองภาพการถ่ายทอดสดเวที “ฉันคือนักร้อง”
เหลียงปินชงชามาแก้วหนึ่ง แล้วนั่งลงไม่ไกลนัก
“ซือเจ ฉันโกหกพานายออกมากินข้าวเพื่อพามาที่นี่ ตอนนี้แปดโมงแล้วนะ ถ้ากลับบ้านช้า แม่นายต้องด่าแน่”
“หรือไม่ก็กลับบ้านไปดู?”
ฟ่านซือเจหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “เชีย…ผู้หญิงคนนั้นน่ะ นอกจากคลอดฉันออกมาแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย”
“โอ๊ะ?” เหลียงปินเห็นแววเจ็บปวดเกลียดชังบนใบหน้าอ้วนกลมของฟ่านซือเจ
ฟ่านซือเจยิ้มเยาะ
“ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นผี!”
“ในโลกนี้มีแต่ผีเท่านั้นที่จะมีนิสัยบิดเบี้ยวขนาดนี้ ทำอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ได้ขนาดนี้”
เหลียงปินกลับรู้สึกว่าฟ่านซือเจพูดถูก!
ฟ่านซือเจกวาดตามองห้องเช่าของเหลียงปิน
“นายต้องมีเงินอยู่ในมือแน่ ๆ ทำไมไม่ไปซื้อบ้านที่ดีกว่านี่ล่ะ?”
เหลียงปินยิ้ม “ฉันโสดคนเดียว มีคอนโดเล็ก ๆ ให้เช่าอยู่ก็เพียงพอแล้ว”
ฟ่านซือเจมองเหลียงปิน แล้วพูดจริงจัง
“ฉันจะไปอยู่ด้วยกันกับนาย! นายไปซื้อบ้านใหญ่กว่านี้หน่อย แล้วต่อไปเราสองคนก็ใช้ชีวิตร่วมกันไปเถอะ?”
มือที่ถือชาของเหลียงปินสะดุดค้าง ชาร้อนหกเลอะบนมือ ผิวบนมือแดงขึ้นจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แต่เหลียงปินกลับไม่รู้สึกตัวเลย จ้องตาไม่กระพริบที่ใบหน้าฟ่านซือเจ
เหลียงปินอยากหาแววของเด็กที่โกหกบนหน้าฟ่านซือเจ แต่หาไม่เจอเลยสักนิด