อาคารสื่อของสถานีโทรทัศน์เฉิงกวา
ภายในห้องประชุมขนาดมหึมาสว่างไสวระยิบระยับ ผู้เข้าร่วมงานแต่ละคนต่างซ่อนความตื่นเต้นในสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่
ฟางเฉี่ยนและหลีเหล่ยลืมความเป็นมืออาชีพของพิธีกรไปจนหมดสิ้น ตอนนี้ก็ทำหน้าตื่นเต้นเหมือนกัน
บนโซฟาหนังขนาดยักษ์ของผู้สังเกตการณ์ทั้งสี่ มีชายสี่คนนั่งอยู่
จี้หมิง พูอี้เฉิง หวังเถียะจู่ และเสิ่นฉี
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเสิ่นฉีก็ซ่อนไม่อยู่เช่นกัน
ขณะนี้ทั้งสี่กำลังโต้ตอบกันตามขั้นตอนรายการที่เสิ่นฉีวางไว้
หวังเถียะจู่ถอดใจ:
"ที่นายทำแบบนี้ แม่บ้านของผมยังว่าผมเป็นกบฏเลย! แม่บ้านสนิทกับฮวนเกอมาก พวกเรามาแอบดูเขาอย่างนี้..."
"พอพูดถึงการแอบดู...หมวกกันน็อกเถียะโต้วที่ผมเป็นพรีเซ็นเตอร์ก็ดีจริง ๆ นะ!"
พูอี้เฉิงก็อดทุกข์ใจไม่ได้:
"ตอนนี้นายคือนักเขียนบทอันดับหนึ่งของหัวเซี่ย ยังจะเอาเงินสองร้อยล้านซื้อลิขสิทธิ์แม่ไปทำงานต่างถิ่นอีกเหรอ?"
"ช่วงนี้ซิงจู่แทบจะฆ่าผม เขาว่านายฟอกเงินทองเสียเปล่า ยังว่าอีกว่าทำให้เขารู้สึกผิดต่อฮวนเกอ..."
"เรื่องนายทำนี่ มันเอาแต่ใจยังกับเด็กเล็กไปได้ยังไง?"
จี้หมิงยิ่งจ้องด่าเสิ่นฉีเข้าใหญ่
"เล่นก็เล่น มุกก็มุก แต่นายดึงพวกเราลงมาทำเรื่องแบบนี้จริง ๆ สินะ"
"ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้นายทำเหมือนจะเป็นการแก้แค้นฮวนเกอยังไงไม่รู้?"
เสิ่นฉีหัวเราะฮา แล้วพูดว่า:
"ปีก่อนก่อนเธอไปร่วมแม่ไปทำงานต่างถิ่นอะไรนั่นแหละ แล้วเปิดโปงผม จริง ๆ ผมไม่สบายใจเรื่องนี้มาตลอด!"
"ปีนี้ฉวยจังหวะที่เธอลาพักร้อนอยู่บ้านดูแลเสี่ยวคุน ผมก็เลยจัดรายการ 'พ่อไม่อยู่บ้าน' เปิดโปงชีวิตการเลี้ยงลูกของเธอที่บ้านบ้าง!"