“ซูซิงจูนะ ฉันกำลังตรวจสอบเพลงจากการประกวดเพลงแนวหัวเซี่ย แล้วเห็นเพลงที่เธอกับสามีโผล่เฉิงส่งเข้าประกวด……”
เจ้าซานเหอกำลังโทรหาซูซิงจู
“เรื่องสัญชาติของเธอกับสามี……”
ซูซิงจูยิ้มแล้วอธิบายว่า
“ใช่ค่ะคุณเจ้า ซานเหอ ฉันรู้ว่าคุณอยากถามอะไร!”
“ฉันเสียใจที่ไปเปลี่ยนสัญชาติเอาไว้ในตอนนั้น เพราะงั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เปลี่ยนกลับมาแล้ว ส่วนสามีได้รับอิทธิพลจากคู่สามีภรรยาอย่างเสิ่นฉีกับหลี่ฮวนเกอ และที่สำคัญคือได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมหัวเซี่ยของเรา เลยเปลี่ยนสัญชาติเป็นหัวเซี่ยตามไปด้วย!”
“เรื่องนี้คุณวางใจได้เลยค่ะ อีกสักครู่ฉันจะถ่ายรูปบัตรประชาชนส่งให้ดู และเราจะออกแถลงการณ์ภายในสองวันนี้”
เจ้าซานเหอเชื่อแล้ว
“โอ๋ ก็ดีก็ดี นี่ช่วยแก้ปัญหาให้พวกเราไปเลย”
ซูซิงจูเริ่มกระวนกระวาย “เป็นเรื่องเพลงเหรอคะ?”
เจ้าซานเหอตอบรับเบา ๆ แล้วเหมือนนึกอะไรได้ จึงเผยความเกร็ดเล็ก ๆ
“เพลงของเธอกับสามีทั้งสองเพลงผ่านข้อกำหนดการแข่งขันครบถ้วน คุณภาพสูงมาก ร้องก็ดี แม้ข้อกำหนดจะไม่ได้จำกัดสัญชาติของนักร้อง แต่……”
ซูซิงจูรีบตอบ “ใช่ ๆ ๆ……เข้าใจ เข้าใจ……”
กิจกรรมนี้นำโดยกระทรวงวัฒนธรรมโดยตรง ไม่แน่อาจมีคนมาตำหนิว่าทางการเอื้อเฟื้อ
เจ้าซานเหอพูดต่อ
“แต่ทางคณะกรรมการคัดสรรของพวกเรา หลังจากยืนยันว่าคุณสองคนเปลี่ยนสัญชาติจริง ๆ แล้ว ก็จะเลือกเพลงทั้งสองเพลงนี้เข้า 100 อันดับแน่นอน!”
ซูซิงจูดีใจมากทันที!
“ขอบคุณนะคะคุณเจ้า ซานเหอ!”
“พวกคุณควรขอบคุณเสิ่นฉีมากกว่า เพราะเรื่องสัญชาตินี่ มาตรฐานของเพลงคุณสองคนต้องสูงกว่าคนทั่วไปหลายเท่าแน่!”