จี้หมิงและจิ่งรุ่ยหงเดินกลับไปที่ห้องพักของจิ่งรุ่ยหงก่อน
จี้หมิงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วโทรหาเสิ่นฉี
“ฮัลโหล? สี่คะ…”
เสียงของเสิ่นฉีที่ฟังดูสับสนดังแว่วมาจากลำโพง “เอ๊ะ? ตอนนี้นายไม่ได้ไปร้องคู่ให้จิ่งรุ่ยหงเหรอ?”
“ใช่แล้ว ก็ร้องเสร็จแล้วนี่” จี้หมิงยิ้มแป้น “สี่คะ…”
เสียงหมั่นไส้ของเสิ่นฉีดังมาจากลำโพง “นาย… เปลี่ยนคำเรียก!”
“เปลี่ยนเป็นแบบฮวนเกอ?” จี้หมิงงันไปแป๊บแล้วลองถาม “ที่รัก?”
จิ่งรุ่ยหง “ปูด” ขึ้นมา หัวเราะแตกเลย!
เย่ซีซีผู้จัดการส่วนตัวของจิ่งรุ่ยหงเพิ่งทันตั้งตัว ก็กลั้นไม่ไหว “ปูด” ตามไปด้วย
“นายบ้าไปแล้วหรือไง?” เสิ่นฉีตะโกน “โทรคราวหน้าเถอะน่า พูดเรื่องสาระได้เลยไหม?”
จี้หมิงยิ้มแป้น
“ก็ฉันมาเป็นนักร้องรับเชิญในรอบชิงชนะเลิศของ《ฉันคือนักร้อง》ไง เจอะคนรู้จักเยอะแยะ ไม่พูดถึงคนอื่น เถียะจู่ก็ยังอยู่นี่?”
“เจมส์ก็สนิทกับนาย ตอนนี้ยังมาบอกฉันว่าอยากนัดกินข้าวด้วยอีก”
“ล่าว… จิ่งรุ่ยหงกับแฟนก็เซ็นสัญญากับวิทยาลัยดนตรีของพี่เสิ่นแล้วไม่ใช่เหรอ ฮวนเกอบอกว่าหาโอกาสนัดกินข้าวด้วยกัน แถมจิ่งรุ่ยหงทั้งคู่ก็อยู่ที่นี่คืนนี้พอดี…”
ฝั่งเสิ่นฉีเงียบไปสองสามวินาที “ฉันเหมือนจะเข้าใจที่นายหมายถึงแล้วนะ…”
จี้หมิงลืมตาโพลงทันที
“ใช่ไหม? มันต้องเป็นแบบนี้ใช่ไหม?”
“อ้อ ตอนกี้ฉันเหมือนได้ยินว่าฮวนเกอกับราชินีมู่หนิงก็คุยกันว่าจะไปกินข้าวกัน ในเมื่อวันนี้เป็นรอบชิงชนะเลิศ…”
“ฮวนซวินกับซีซีกับหลี่ชูก็อยากไปติดด้วย ฮวนซวินกับลัวลี่สนิทกันมากๆ ยังจะลากลัวลี่ไปด้วยเลย”
“ซี้…”
จี้หมิงทำท่าเหมือนนึกอะไรได้อย่างจู่ ๆ