ก่อนขึ้นเวที
เสิ่นเสี่ยวคุนกำลังแนะนำจิ่งรุ่ยหงกับจี้หมิง
ท่ามกลางความบ้าคลั่งของด่านคอมเมนต์ จิ่งรุ่ยหงกับจี้หมิงยังคุยกันอยู่
ทั้งคู่มีประสบการณ์การร้องมหาศาล ตอนนี้เลยไม่ได้คุยเรื่องดนตรีเลยสักนิด
ความอยากรู้ของจิ่งรุ่ยหงสุดท้ายก็กลั้นไม่ไหว
"ฉันสงสัยเรื่องนี้มาตลอด แต่ไม่เคยถามสักที ตอนนี้กลั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ"
"ทำไมนายถึงไม่ยอมไปร้องสมทบให้หวางเถียะจู้? ต่อมาฉันได้ยินมาว่าผู่อี้เฉิงก็ไม่ยอมไปร้องสมทบให้หวางเถียะจู้เหมือนกัน สามคนพวกนายไม่ใช่สนิทกันสุดๆ แล้วเหรอ?"
จี้หมิงพยักหน้า สีหน้าเริ่มเก้ๆ นิดหน่อย
"สนิทจริงแหละ สนิทสุดๆ เมื่อก่อนเราสามคนเคยคุยกันว่าจะทำให้เสิ่นฉีเมามืด แล้วสี่คนจะไปสาบานเป็นพี่น้องกันเลย"
"แต่ฝีมือดื่มของเสิ่นฉีน่ะมันคือบั๊กของจริง!"
"พวกเราสามคน ยกเว้นเสี่ยวผู่จื่อที่ดื่มแล้วเมาง่ายหน่อย ที่เหลือโอเคทั้งนั้น! โดยเฉพาะหวางเถียะจู่ นั่นคือระดับไป่จิ้วแอลกอฮอล์สูงสองจิน!"
"สามคนพวกเรารวมกันก็ยังดื่มชนะเสิ่นฉีได้ แต่สองคนไม่ไหว……"
"ทุกครั้งที่สามคนพวกเราช่วยกันดื่มเอาเสิ่นฉี เขาจะรู้ตัวล่วงหน้าทุกที……"
จิ่งรุ่ยหงกลั้นไม่ไหวจริงๆ ขัดขึ้นมา "นี่นายวิ่งออกนอกเรื่องไปแล้วหรือยัง?"
จี้หมิงงันไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"งั้นฉันวิ่งกลับเข้าเรื่องใหม่……"
"ที่ฉันหมายถึงคือ หวางเถียะจู่คนนั้นนายตัดสินเขาด้วยสามัญสำนึกไม่ได้!"
"เขาแอบหาช่องทางลัดเข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศ มันไม่ใช่ฝีมือจริงของเขาเลย ถ้าฉันกับเสี่ยวผู่จื่อไปช่วยเขาแสดง มีโอกาสสูงมากที่รอบแรกจะตกไปอยู่อันดับท้ายสุด……"