หน้าท้องพระโรงไท่จี๋ เหล่าขุนนางคนสำคัญเต็มท้องพระโรงต่างแหงนหน้ามองม่านฟ้า ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงันราวกับตายทั้งเป็น
ในภาพ หลี่เฉิงเฉียนกำลังก้าวลงจาก “รถเหล็ก” สีดำคันหนึ่ง สวมเสื้อสีขาวกับกางเกงสีน้ำเงินประหลาดชุดนั้น ผมยาวปล่อยสยายลงบนบ่า ทั้งตัวดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
หลี่เฉิงเฉียนยืนอยู่หน้าประตูห้างสรรพสินค้า แหงนมองป้ายที่ส่องประกายหลากสี ปากส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจไม่หยุด ท่าทางตื่นตะลึงประหนึ่งหลิวเหล่เหล่าก้าวเข้าสวนต้ากวน
อา... แม้เขาคงไม่รู้จักหลิวเหล่เหล่าก็เถอะ...
【ติ๊งติ๊ง ยินดีกับโฮสต์】
ในเวลาเดียวกัน เสียงระบบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของกู้หลานอีกครั้ง
【หลี่เฉิงเฉียนเรียนรู้การชำระเงินผ่านโทรศัพท์มือถือแล้ว มอบคะแนนให้โฮสต์ 100 คะแนน เมื่อสะสมครบ 500 คะแนนจะเปิดร้านค้าระบบ โฮสต์สามารถใช้คะแนนระบบซื้อสิ่งของที่ต้องการจากร้านค้าระบบได้ ต่อไปโปรดซื้อซิมการ์ดโทรศัพท์มือถือให้หลี่เฉิงเฉียน และเตรียมตัวให้พร้อม องค์รัชทายาทคนถัดไปกำลังจะเดินทางมาถึงยุคปัจจุบัน】
เมื่อได้ยินว่าคะแนนรางวัลเข้าบัญชีแล้ว มุมปากกู้หลานก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่ายังไม่ทันได้ดีใจ ก็ได้ยินข่าวว่าองค์รัชทายาทคนถัดไปกำลังจะมา สีหน้าพลันย่ำแย่ลงทันที แทบกระโดดตัวลอยอยู่กับที่ แค่รับมือหลี่เฉิงเฉียนคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว เหตุใดยังมีมาอีกคน?
หลี่เฉิงเฉียนเหลือบมองนางอย่างไม่เข้าใจ “แม่นางกู้ เป็นอะไรไปหรือ?”
มุมปากกู้หลานกระตุก “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ เรียกข้าว่ากู้หลานก็พอ ไม่ต้องเรียกแม่นาง ฟังแล้วกระอักกระอ่วน”
“แต่ว่า...” หลี่เฉิงเฉียนชะงัก “นามในห้องหอของแม่นางจะเรียกกันตามใจได้อย่างไร?”
“นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะมีข้อห้ามมากมายถึงเพียงนั้นอีกหรือ” กู้หลานมองเขาอย่างจนใจ “ที่นี่ไม่ใช่ราชวงศ์ถัง แต่เป็นยุคหลังจากนั้นกว่าพันปี ในเมื่อเจ้ามาที่นี่แล้ว ก็ต้องทำตามธรรมเนียมของที่นี่”
หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้าอย่างลังเล แม้กู้หลานจะบอกว่าที่นี่คือยุคหลังราชวงศ์ถังกว่าพันปี เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเป็นจริงนัก
……
ราชวงศ์ถัง
อวี๋จื้อหนิงมองภาพบนม่านฟ้า แผ่นฮู่ในมือพลันร่วงลงพื้นดัง “เพียะ”
เขายกมือขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปยังม่านฟ้า หนวดเคราสีดอกเลาสั่นไหวราวกับต้นอ้อกลางสายลมสารท “นี่...นี่...เสียกิริยาอย่างยิ่ง! เสียกิริยาอย่างยิ่ง! องค์รัชทายาทจะทรงทำเช่นนี้ได้อย่างไร...เสียอาการถึงเพียงนี้! ทั้งอาภรณ์ ทั้งทรงผม แล้วยังท่าทางไม่เคยพบเห็นโลกภายนอกนั่นอีก หากเหล่าขุนนางได้เห็นเข้า—”
“ท่านอวี๋” หลี่ซื่อหมินกำลังชมอย่างเพลิดเพลิน จึงเอ่ยขัดเสียงเรียบ “เหล่าขุนนางเห็นกันหมดแล้ว”
อวี๋จื้อหนิงหันไปมอง ด้านหลังมีขุนนางเต็มไปหมดคุกเข่าอยู่ เป็นเหล่าขุนนางที่ได้ข่าวแล้วรีบมารวมตัวกัน
รองเสนาบดีจากหกกรม ขุนนางชั้นรองจากเก้าวัด และขุนนางผู้ถวายฎีกาแห่งสำนักตรวจการ ต่างแหงนหน้ามอง สีหน้าหลากหลายยิ่งนัก
บางคนตาค้าง บางคนหน้าดำคล้ำ ยังมีคนมุมปากกระตุก คล้ายอยากหัวเราะแต่ไม่กล้า
เว่ยเจิงลูบเคราพลางประสานมือกล่าว “ฝ่าบาท กระหม่อมกลับเห็นว่าองค์รัชทายาทในยามนี้...มีจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาอยู่หลายส่วน”
“จิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา?” อวี๋จื้อหนิงจ้องเขา “เว่ยเสวียนเฉิง อย่ากล่าวเหลวไหล! องค์รัชทายาทคือผู้สืบราชบัลลังก์ ทุกการกระทำเกี่ยวข้องกับบ้านเมือง จะประพฤติเบาปัญหาเช่นนี้ได้อย่างไร”
“เบาปัญหา?” เว่ยเจิงมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านอวี๋ซื่อจื่อ ลองดูรอยยิ้มขององค์รัชทายาทเถิด ท่านช่วยเหลือองค์รัชทายาทมาหลายปี เคยเห็นพระองค์ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้หรือไม่?”
อวี๋จื้อหนิงถูกเขาย้อนจนพูดไม่ออก
เขาเงยหน้ามองม่านฟ้า
ในภาพ หลี่เฉิงเฉียนกำลังเดินตามกู้หลานเข้าไปในประตูกระจกที่เปิดออกเอง ฝีเท้าเบาหวิวราวกับกำลังกระโดดโลดเต้น
เขามองซ้ายแลขวา เห็นสิ่งใดก็เข้าไปดูใกล้ ๆ ทั้งนั้น เมื่อกู้หลานหันกลับมาพูดกับเขา เขาก็ยิ้มอย่างเขินอาย เผยรอยยิ้มขวยเขินออกมา
อวี๋จื้อหนิงนิ่งเงียบ
เขาสั่งสอนหลี่เฉิงเฉียนมาหลายปี เคยเห็นอีกฝ่ายนั่งอ่านตำราอย่างสงบและคำนับอย่างนอบน้อม ทั้งเคยเห็นยามถูกพวกเขากล่าวโทษแล้วก้มหน้าสำนึกผิด
แต่ไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มผู้นี้หัวเราะอย่างไร้ภาระเช่นนี้มาก่อน
บนม่านฟ้า กู้หลานกำลังพาหลี่เฉิงเฉียนเข้าไปในร้านหม้อไฟ
ทันทีที่หม้อน้ำซุปน้ำมันพริกสีแดงถูกยกมา หลี่เฉิงเฉียนก็ผงะเอนไปด้านหลัง ชี้ไปยังน้ำซุปสีแดงที่เดือดพล่าน สีหน้าราวกับเห็นสัตว์เทพโบราณ
“นี่...นี่คือสิ่งใด เหตุใดจึงเดือดพล่านเช่นนี้ แล้วยัง...ยังมีควันสีแดงลอยขึ้นมาอีก!”
หลี่ซื่อหมินแห่งราชวงศ์ถังก็หรี่ตาลง พยายามเพ่งมองน้ำซุปสีแดง เขาเป็นคนชอบกินของอร่อย ไม่ว่าอะไรดีก็อยากลองชิมสักคำ จึงกลืนน้ำลายแล้วกระตุกแขนเสื้อจ่างซุนอู๋จี้ “ฝู่จี๋ น้ำซุปสีแดงนั่นคือสิ่งใด เหตุใดมองแล้ว...น่าหวาดหวั่นเช่นนี้?”
จ่างซุนอู๋จี้ก็กำลังดูอย่างเพลิดเพลินเช่นกัน จึงตอบอย่างจนใจ “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ทั่วทั้งราชสำนักกลับไม่มีผู้ใดตอบได้
ตู้เจิ้งหลุนก้าวออกมาหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงเบา “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าสิ่งของจากต่างโลกนั้นมีลูกเล่นแปลกพิสดารและอาจชักนำให้ลุ่มหลง องค์รัชทายาทยังทรงพระเยาว์ ย่อมถูกสิ่งเหล่านั้นล่อลวงได้ง่าย เมื่อองค์รัชทายาทเสด็จกลับมา ขอฝ่าบาทโปรดให้กระหม่อมอบรมสั่งสอนพระองค์ให้ดี...”
“เจ้าอบรมสั่งสอนหรือ?” หลี่ซื่อหมินเลิกคิ้ว มองเขาคราหนึ่ง “เฉิงเฉียนแม้เป็นองค์รัชทายาท แต่สตรีผู้นั้นก็ดูไม่มีเจตนาร้ายต่อเฉิงเฉียน ไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไป”
ตู้เจิ้งหลุนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนถอยกลับไปเงียบ ๆ
……
ยุคปัจจุบัน
รออยู่ครึ่งชั่วยาม บริกรก็ยกน้ำซุปมาเสิร์ฟและวางลงบนโต๊ะ
“คุณกู้ นี่คือหม้อหยวนยางที่ท่านสั่งไว้ ท่านตรวจดูได้เลยว่าต้องการสิ่งใดเพิ่มหรือไม่”
กลิ่นหอมของอาหารทำให้กู้หลานแทบทนไม่ไหว นางโบกมือ “ไม่ต้องแล้ว เจ้าออกไปก่อน หากต้องการสิ่งใดข้าจะเรียก”
“ขอรับ”
หลี่เฉิงเฉียนทำหน้าสงสัยใคร่รู้ มองนั่นมองนี่ไปทั่ว เดิมทีกู้หลานกังวลว่าผมยาวของเขาจะสะดุดตาเกินไป คิดจะให้เขาไปตัดทิ้ง ทว่าหลี่เฉิงเฉียนยืนกรานไม่ยอม นางจึงล้มเลิกความคิดไป อีกอย่าง เขาเป็นคนโบราณ ได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่เล็กว่า “ร่างกายและเส้นผมล้วนได้รับมาจากบิดามารดา” ให้เขาตัดผมย่อมทำให้ลำบากใจเกินไป
แต่ดูจากท่าทางซื่อ ๆ ของเขาในยามนี้ หากไม่พูดออกมา ใครจะดูออกว่าเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ถัง?
กู้หลานกระแอมเบา ๆ คีบผ้าขี้ริ้ววัวลงไปลวกให้ดูเป็นตัวอย่าง
เด็กหนุ่มเรียนรู้ตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ คีบเนื้อแกะชิ้นหนึ่งใส่ลงในน้ำซุปสีแดง นับสามวินาทีแล้วตักขึ้นมาจิ้มซอสงา ก่อนยัดเข้าปาก
จากนั้นใบหน้าทั้งใบก็แดงวาบขึ้นมา
“เผ็ด—!” หลี่เฉิงเฉียนสูดปาก น้ำตาแทบไหล กู้หลานหัวเราะเบา ๆ นางรู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้ต้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงส่งแก้วน้ำให้ด้วยความใส่ใจ
หลี่เฉิงเฉียนรับไปอย่างรวดเร็ว ดื่มอึก ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง ความเผ็ดในปากจึงค่อยบรรเทาลงเล็กน้อย
“อร่อยหรือไม่?”
กู้หลานเท้าคาง มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ มองเขาด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“แค่ก ๆ” หลี่เฉิงเฉียนรู้ตัวว่าเสียกิริยา เขาไม่เคยกินอาหารอร่อยเช่นนี้มาก่อน เดิมคิดจะรักษาภาพลักษณ์ไว้สักหน่อย ทว่าตะเกียบกลับหยุดไม่ได้ คีบเพิ่มอีกหลายชิ้น
เขาสูดปากพลางยัดอาหารเข้าปาก ริมฝีปากแดงราวกับทาชาด หน้าผากมีเหงื่อบาง ๆ ผุดขึ้นมา ท่าทางดูยุ่งเหยิงยิ่งนัก แต่กลับยิ้มไม่หยุด
“แม่นางกู้ สิ่งนี้...สิ่งนี้เหตุใดจึง...จึง...”
“เผ็ดหรือ?” กู้หลานหัวเราะพลางเติมน้ำเย็นให้เขา “ค่อย ๆ กิน”
“ข้า...ข้าไม่เคยกินสิ่งใด...เช่นนี้มาก่อน” หลี่เฉิงเฉียนนึกคำไม่ออก อ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะเค้นออกมาประโยคหนึ่ง “ช่างชื่นใจยิ่งนัก!”
กู้หลานหัวเราะลั่น องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ถังผู้สูงศักดิ์กลับถูกหม้อไฟพิชิต หากเล่าให้ใครฟังจะมีผู้ใดเชื่อ!
กู้หลานจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งอย่างเต็มที่ ใครจะรู้ว่าระบบพูดถึงองค์รัชทายาทคนถัดไปแล้วจะโผล่มาเมื่อใด!
……
นอกม่านฟ้า เหล่าขุนนางเต็มท้องพระโรงต่างเงียบงันพร้อมกัน
อวี๋จื้อหนิงพึมพำ “องค์รัชทายาท...กำลังเสวยสิ่งใด เหตุใดจึงกินอย่าง...อย่างไร้กิริยาและมารยาทเช่นนั้น?”
ฝางเสวียนหลิงลูบเคราอย่างครุ่นคิด “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าแม้องค์รัชทายาทจะเสียกิริยา แต่ก็มิได้มีพระอาการประชวร น้ำซุปสีแดงนั้นคงเป็นอาหารเลิศรสชนิดหนึ่ง เห็นองค์รัชทายาทเสวยอย่างเอร็ดอร่อย ก็แสดงว่าพระวรกายและพระทัยยังแข็งแรงดี”
“มิใช่เพียงแข็งแรงดี” เว่ยเจิงยิ้มพลางเสริม “ฝ่าบาททอดพระเนตรสิ องค์รัชทายาททรงยิ้มอย่างมีความสุขเพียงใด”
หลี่ซื่อหมินจับจ้องรอยยิ้มของเฉิงเฉียนบนม่านฟ้าไม่วางตา
บุตรชายที่ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเป่ง แต่ยังคงยัดเนื้อเข้าปากไม่หยุดผู้นั้น คือองค์รัชทายาทผู้สง่างามและรักษาธรรมเนียมที่เขารู้จักจริงหรือ?
เฉิงเฉียน...กลับหัวเราะเบิกบานถึงเพียงนั้น...
เขาไม่ได้เห็นมานานเพียงใดแล้ว?
หลายปีก่อน ตอนหลี่เฉิงเฉียนยังเล็ก เด็กน้อยเพิ่งได้กินแตงโมแช่เย็นเป็นครั้งแรก ก็มีสีหน้าเบิกบานเช่นนี้ กินจนเปื้อนไปทั่วใบหน้า หัวเราะจนดวงตาหยีเป็นเส้น
ยามนั้นเขายังเกาะขาเรียก “เสด็จพ่อ” อยู่เลย
บัดนี้กลับไม่รู้ว่าผ่านมากี่ปีแล้วที่ไม่ได้เห็นภาพเช่นนั้น
หลี่ซื่อหมินพลันรู้สึกจุกแน่นในลำคอ
เขาหันหลังให้ม่านฟ้า สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน “...แยกย้ายกันเถิด ต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตน”
“เสวียนเฉิง ฝู่จี๋ เสวียนหลิง และกวนอินปี้อยู่ก่อน”
เหล่าขุนนางมองหน้ากัน ที่จริงพวกเขายังอยากดูสถานการณ์ทางฝั่งม่านฟ้าต่อ แต่เมื่อฝ่าบาทตรัสขับไล่แล้ว ก็ไม่อาจรั้งอยู่ได้อีก
จึงทยอยถอยออกไป ฮองเฮาจ่างซุนยืนอยู่ข้างกายเขา ยื่นมือคล้องแขนเขาเบา ๆ
“เอ้อร์หลาง” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “เฉิงเฉียนไม่เป็นไร สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด”
จ่างซุนอู๋จี้ ฝางเสวียนหลิง และเว่ยเจิงมองหน้ากัน ฝ่าบาทคงจะหารือเรื่องในม่านฟ้ากับพวกเขาแล้ว
——
ยุคปัจจุบัน ในร้านหม้อไฟ
หลี่เฉิงเฉียนกินเนื้อแกะไปแล้วสามจาน ผ้าขี้ริ้ววัวสองจาน และกุ้งบดหนึ่งจาน ริมฝีปากบวมเป่ง ทว่ายังคงลังเลอยู่หน้าจานเลือดเป็ด
“สิ่งนี้...ต้องใส่ลงในน้ำซุปสีแดงนั่นด้วยหรือ?”
“ใช่” กู้หลานลวกให้เขาชิ้นหนึ่ง “ลองชิมดู”
หลี่เฉิงเฉียนคีบขึ้นมา กัดอย่างระมัดระวังหนึ่งคำ จากนั้นสีหน้าก็ซับซ้อนขึ้น “...สัมผัสในปากนี่...ช่างแปลกนัก”
“ไม่อร่อยหรือ?”
“...ขออีกชิ้น”
กู้หลานหัวเราะพลางลวกให้อีกหลายชิ้น มองดูเขาก้มหน้าก้มตากินแล้วส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างเอ็นดู