เสียงพึมพำในความฝันของเซี่ยจื่อเสวียนที่แฝงความโกรธเคืองดังเข้าหู ทำให้ชู่เซี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ดูเหมือนเขาจะได้ยินเรื่องซุบซิบที่ไม่ได้เล็กน้อยเลยทีเดียว
พระมารดาของเซี่ยจื่อเสวียน ไม่ใช่องค์หญิงเหมิงหว่านชิงแห่งต้าเฉียนที่สิ้นพระชนม์ไปกว่ายี่สิบปีแล้วหรือ
เล่ากันว่าเมื่อครั้งที่องค์หญิงให้กำเนิดเซี่ยจื่อเสวียน กลับทรงประชวรเป็นโรคจิต กระทำตัววิปลาสตลอดวัน อ้างตนเป็นยาอายุวัฒนะ สุดท้ายก็จับตัวเองขังในเตาหลอมยาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
นางด่าทอบิดาแท้ ๆ ในความฝันเช่นนี้ หรือว่าการตายของเหมิงหว่านชิงจะมีจักรพรรดิอยู่เบื้องหลัง?
ชู่เซี่ยส่ายหน้า ไม่คิดให้มากความ
แต่โบราณกษัตริย์โหดร้ายที่สุด ไม่เพียงแต่ฆ่าเมีย แม้แต่ฆ่าพ่อแม่แท้ ๆ ฆ่าพี่น้องร่วมสายเลือดก็มีมากมาย
ไม่จำเป็นต้องตื่นตกใจ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้อาจเป็นกับดักที่เซี่ยจื่อเสวียนวางไว้ให้เขาก็ได้
ต้องการใช้ความเห็นใจนี้ให้ชู่เซี่ยเต็มใจทำงานให้แก่นาง
ราชวงศ์คือบ่อหมึกใหญ่ คนที่เติบโตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ คำพูดทุกคำไม่อาจเชื่อถือได้
นอนไม่หลับ ชู่เซี่ยจึงแกะแขนของเซี่ยจื่อเสวียนออก ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ ฝึกฝนต้าจื่อหยางเสินเจวี๋ยต่อไป
เมื่อพลังปราณไหลเวียนในเส้นลมปราณไม่ขาดสาย ร่างกายของชู่เซี่ยก็เปรียบดังเตาไฟ อุณหภูมิร่างกายค่อย ๆ สูงขึ้น
“ร้อนจัง…”
เซี่ยจื่อเสวียนที่กำลังหลับสนิท ถูกความร้อนจนเหงื่อซึม ละเมอแกะเชือกชุดหอม ครู่หนึ่งก็เผยเรือนร่างงดงาม
แต่ชู่เซี่ยไม่แม้แต่จะมอง หมกมุ่นอยู่กับความสุขในการฝึกฝนเพียงอย่างเดียว
มุมปากของเซี่ยจื่อเสวียนเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ที่หายไปในพริบตา จากนั้นลมหายใจก็สงบลง แล้วหลับไปจริง ๆ
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
“ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูเร่งด่วนดังมาจากนอกห้อง
“ฝ่าบาท องค์ชายรองขอเข้าเฝ้า”
เซี่ยจื่อเสวียนถูกรบกวนความฝันอันแสนสุข ในช่วงลืมตา ดวงตาของนางแฝงความดุดันที่หายไปในพริบตา
นางจัดทรงผมและชุดที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ให้เขารอที่ห้องโถงด้านหน้า”
“ขอรับ ฝ่าบาท”
เมื่อนางกำนัลจากไป เซี่ยจื่อเสวียนหันไปมองชู่เซี่ย
“รองชายคนที่สองมาคงไม่ดีแน่ ข้าต้องออกไปรับมือ เจ้า…จะไปด้วยกันไหม?”
ชู่เซี่ยที่กำลังฝึกฝนลืมตาขึ้นเล็กน้อย
“ได้”
เมื่อตกลงร่วมมือกับองค์หญิงใหญ่แล้ว ก็จำเป็นต้องเข้าใจสถานการณ์ของราชวงศ์ในตอนนี้ให้มากขึ้น
“งั้นเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าไปหาชุดมาให้เจ้าเปลี่ยน”
เซี่ยจื่อเสวียนเดินออกไป ไม่นานก็กลับมา
แต่นางกลับไม่เห็นเงาของชู่เซี่ย
“คนไปไหน?”
ชู่เซี่ยเพิ่งปีนกลับมาจากหลังหน้าต่างเข้าห้อง
“ไม่เลว ระวังตัวดี คนแบบเจ้าดูแล้วมีอายุยืน”
ชู่เซี่ยไม่สนใจคำชมของเซี่ยจื่อเสวียน มองดูชุดในมือนางแล้วถามว่า “เจ้าต้องการให้ข้าปลอมเป็นองครักษ์หลงเว่ย?”
“ไม่ใช่ปลอม แต่เป็นองครักษ์หลงเว่ยตัวจริง”
เซี่ยจื่อเสวียนมอบป้ายคำสั่งรูปมังกรทำจากทองหยกให้ชู่เซี่ย “นอกจากองครักษ์หลงเว่ยสามพันนายที่จักรพรรดิบัญชาการแล้ว องค์ชายองค์หญิงแต่ละพระองค์มีสิทธิ์เรียกองครักษ์หลงเว่ยได้หนึ่งร้อยนาย พอดีช่วงนี้ลูกน้องของข้าตายไปจำนวนหนึ่ง ยังมีตำแหน่งว่าง เจ้าก็เติมเข้าไปแทน”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องตัวตนจะถูกเปิดเผย องครักษ์หลงเว่ยใต้บัญชาของข้าล้วนเป็นหน่วยกล้าตาย ฐานะของทุกคนมีเพียงข้าที่รู้ คนนอกไม่สามารถตรวจสอบได้”
เซี่ยจื่อเสวียนกล่าวเสริมอีก一句
ชู่เซี่ยไม่ถามอีก รีบเปลี่ยนเป็นชุดองครักษ์หลงเว่ยทันที
ต่างจากชุดองครักษ์หลงเว่ยทั่วไป ชุดนี้ประณีตกว่าอย่างเห็นได้ชัด บริเวณคอเสื้อมีลายปักมังกรสามเล็บซ่อนอยู่อย่างมิดชิด
“นี่คือชุดรองแม่ทัพ เป็นชุดขุนนางห้าขั้น สามารถถืออาวุธเดินในพระราชวังได้เกือบทุกที่”
ดวงตาของชู่เซี่ยเป็นประกาย
แบบนี้ก็สะดวกขึ้นมาก
เซี่ยจื่อเสวียนนำหน้ากากทองคำมาอีกอันส่งให้ชู่เซี่ย
“สวมไว้เถอะ จะได้ไม่ถูกองค์ชายรองจำได้”
ชู่เซี่ยพยักหน้า
เขาเคยพบหน้ากับองค์ชายรองเซี่ยรุ่ยหมิงมาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นองค์ชายรองยังหาเรื่องเขาเพราะเรื่องหมั้นหมายระหว่างเขากับเซี่ยหลานซี ท่าทีแย่มาก
แม้เวลาจะผ่านไปนาน เขาอาจจะจำเขาไม่ได้แล้ว แต่ระวังไว้ก็ไม่เสียหาย
การตายของพ่อนั้นผิดปกติเกินไป ตอนนี้ทั้งจวนแม่ทัพเสินอู่ตกอยู่ในคุกโดยไม่รู้ตัว ต้องระวังให้มาก
หลังจากแต่งแต้มเล็กน้อย เซี่ยจื่อเสวียนเปลี่ยนเป็นชุดกงสีดำ สง่างามหรูหรา แฝงเสน่ห์ของหญิงสาวผู้ใหญ่ แม้จะสู้เจียงหยุนจือไม่ได้ แต่ก็นับเป็นยอดหญิงงามที่ชู่เซี่ยเคยพบมา
“ตามข้ามา เดินก้มหน้า ระยะห่างต้องไม่ต่ำกว่าสามฉื่อ แต่อย่าไกลเกินไป”
เมื่อออกจากประตู สีหน้าของเซี่ยจื่อเสวียนก็เย็นชาทันที พูดกับชู่เซี่ยด้วยน้ำเสียงสั่งการ
ชู่เซี่ยเหลือบมองแผ่นหลังที่งดงามของเซี่ยจื่อเสวียน คิดในใจว่ากฎเยอะจริง ๆ แต่ก็ยังรักษาระยะห่างตามไป
ห้องโถงหน้า พระตำหนักจื่อเยว่
ชายร่างสูงผอมสวมชุดหรูหรายืนประสานมือไว้ด้านหลัง ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตาลุ่มลึกเย็นชา ราวกับไร้ความรู้สึกใด ๆ
ผู้นี้คือองค์ชายรองแห่งต้าเฉียน เซี่ยรุ่ยหมิง
ข้างกายเซี่ยรุ่ยหมิง มีชายชราชุดดำเต็มใบหน้าเหี่ยวย่นยืนอยู่ ลมหายใจลุ่มลึกราวทะเล
เมื่อองค์หญิงใหญ่และชู่เซี่ยมาถึงห้องโถง สายตาของทั้งสองคนก็จับจ้องมาทันที
เซี่ยรุ่ยหมิงเอามือไขว้หลังนิ่งนิ่ง กล่าวว่า “พระพี่นางลมหายใจอ่อนแรง ดูเหมือนบาดเจ็บไม่เบา เช่นนั้น ก็ถึงเวลาส่งมอบกุญแจห้องสมบัติได้แล้ว”
“เซี่ยรุ่ยหมิง การทดสอบในศาลาบรรพชนยังไม่จบ เจ้าแน่ใจหรือว่าข้าจะผ่านไม่ได้?”
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วงาม ระหว่างคิ้ววาบแววเฉียบคม
“เหลือเวลาไม่ถึงสามวันศาลาบรรพชนก็จะปิดแล้ว องค์หญิงใหญ่ล้มเหลวเป็นที่แน่นอนแล้ว จะเสียเวลาลากยาวไปอีกทำไม” ชายชราข้าง ๆ พูดเสียงเย็น
“อู๋โยวชาน เจ้านับเป็นอะไร สุนัขตอนมีสิทธิ์อะไรมาอวดดีต่อหน้าข้า?” องค์หญิงใหญ่ดุว่า
ชายชราชุดดำโกรธจัด ชุดพลิ้วไหว มีตะขาบพิษหลายสิบตัวโผล่ออกจากแขนเสื้อ ไต่อยู่ดูน่าขนลุก
“หยุด”
เซี่ยรุ่ยหมิงเหลือบมองชายชราอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำหนักกดดันเต็มเปี่ยม
ชายชราชุดดำรีบเก็บตะขาบ ถอยไปยืนเงียบ
“พระพี่นาง ลูกน้องข้านิสัยเช่นนี้ มิได้ตั้งใจจะลบหลู่ท่าน”
เซี่ยรุ่ยหมิงกล่าวเรียบ ๆ “แต่คำพูดของเขาไม่ผิด เหลือเวลาอีกเพียงสามวันศาลาบรรพชนจะปิด ด้วยสภาพของท่านตอนนี้ ไม่มีทางทำการทดสอบสำเร็จ สู้ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ไม่เท่าการมอบกุญแจห้องสมบัติให้ข้าล่วงหน้า ข้าจะมอบยาบำรุงปราณชั้นสี่หนึ่งเม็ดเป็นการตอบแทน ช่วยให้ท่านฟื้นตัวเร็วขึ้น”
พูดจบ เซี่ยรุ่ยหมิงหยิบกล่องไม้จันทน์สีม่วงออกมา เปิดออกด้านในเป็นยาที่มีกลิ่นหอมแปลกประหลาด
“พูดเสร็จแล้วใช่ไหม? เสร็จแล้วก็เอาของเจ้ากลับไปได้แล้ว ออกไปจากตำหนักจื่อเยว่ของข้า ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า”
องค์หญิงใหญ่กวักมือ “ส่งแขก”
ชั่วพริบตา องครักษ์หลงเว่ยหลายนายก็พุ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ท่าทางดุดัน ชักดาบออกมาทำท่าส่งแขก
เซี่ยรุ่ยหมิงหรี่ตาลง แววตาชั่วร้ายวาบผ่านในพริบตา
“ผู้หญิงโง่เขลา”
“เซี่ยจื่อเสวียน สามวันต่อมา ข้าจะรอดูความหายนะของเจ้าที่หน้าศาลาบรรพชน หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง”
พูดจบ เซี่ยรุ่ยหมิงก็จากไปโดยไม่หันกลับ