เรียนหนังสือเหนื่อยกว่า หรือทำงานเหนื่อยกว่ากัน?
ตามที่นักเขียนนิรนามผู้หนึ่งนามว่าเผิงจูเสินถงค้นพบโดยไม่ต้องศึกษาวิจัย การทำงานก็เหมือนท้องผูก ส่วนการเรียนหนังสือเหมือนท้องเสีย
ตอนท้องเสียก็เฝ้าหวังให้ท้องผูก พอท้องผูกกลับคิดถึงตอนท้องเสีย
สรุปยากจริง ๆ มือไหนก็เปื้อนขี้เหมือนกัน
ซินเยวี่ยหนุนแขนนอนอย่างไม่สบายขยับขยุกขยิก ขมับยังปวดตุบ ๆ ไม่หยุด
เธอเม้มปาก รู้สึกเหมือนในปากแทบไม่เหลือกลิ่นเหล้าแล้ว
เมื่อคืนดื่มเหล้าขาวกับลูกค้าไปเกือบหนึ่งกิโลกรัม อาเจียนจนเหลือแต่น้ำลาย สุดท้ายก็ยังเซ็นสัญญาไม่สำเร็จ
ทำงานมาหลายปี อย่างน้อยก็ไม่ได้เสียแรงเปล่า เธอเหนื่อยจนแทบหมดแรงแล้ว
“ยัยเด็กเหม็นเอ๊ย ขี้เกียจเหมือนหมูตัวน้อยจริง ๆ เรียนไปตั้งคาบหนึ่งแล้ว เลิกคาบแล้วยังนอนอีกเหรอ?”
เสียงหนุ่มสดใสคุ้นหูดังเข้ามา
เมื่อก่อนซินเยวี่ยเป็นพวกแพ้เสียงผู้ชาย ตั้งแต่รู้ว่าเสียงหนุ่ม ๆ ทำให้หมูแตกตื่นได้มากที่สุด เธอก็เลิกสนใจเสียงพวกนั้นไปเลย
“เพราะเมื่อคืนฉันไม่ตอบข้อความ คุณเลยนอนไม่หลับทั้งคืนหรือเปล่า? ยกโทษให้ฉันนะ แม่ฉันถอดแบตโทรศัพท์ไปแล้ว”
“คุณหวัง กล้องอุตสาหกรรมของบริษัทเราใช้แหล่งจ่ายไฟภายนอก ไม่ต้องใช้แบตเตอรี่...” สมองของซินเยวี่ยขาวโพลนไปหมด ความเคยชินจากการทำงานทำให้เธอหลับตาพูดออกมาได้ทันที
เสียงหมูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า “กำลังท่องฟิสิกส์อยู่เหรอ? ใช้การเรียนเบี่ยงเบนความคิดถึงผมหรือไง?”
ซินเยวี่ยขมวดคิ้วเพราะเสียงรบกวน ทุกครั้งที่ดื่มหนักก็เป็นแบบนี้ สมองจะมีเสียงจอแจดังสนั่น
“สัญญา...จะเซ็นไหม...” เธอพึมพำเสียงเบา
อีกฝ่ายชะงักไป “แม่น้ำ...เด็กนี่น่ารังเกียจไหม?”
ซินเยวี่ยถอนหายใจอย่างทุกข์ระทม เงินหายาก ขี้ก็กลืนยาก เธอฝืนลืมตาที่แห้งผากแล้วเงยหน้ามอง ก่อนรูม่านตาจะหดเล็กลง
“จางหมิงอวี่?”
เด็กหนุ่มร่างสูงอ้วนสบตาอันเปี่ยมอารมณ์ของเธอ แล้วยิ้มอย่างจนใจ “จริง ๆ เลย ยังจะทำเป็นไม่ได้เจอกันมานานอีก ทำไม ไม่เจอวันเดียวก็เหมือนห่างกันสามปีหรือไง?”
หลังจากคบกับจางหมิงอวี่ตอนมหาวิทยาลัยแล้วเลิกกัน ซินเยวี่ยก็ไม่ได้เจอเขามาอย่างน้อยห้าหกปีแล้ว
เธอรู้สึกสะเทือนใจจริง ๆ “ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ แล้วการขับถ่ายของคุณยังปกติดีไหม?”
เด็กหนุ่มชะงัก “?”
ซินเยวี่ยปวดหัวจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เปลี่ยนท่านอนแล้วหลับต่อ
เห็นเธอ “เขินอาย” ฟุบอยู่บนโต๊ะ จางหมิงอวี่ก็คิดว่าเธอหลงเสน่ห์จนเอ๋อไปแล้ว
เขายกมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ตั้งปกเสื้อนักเรียนขึ้น แล้วเริ่มหยอดอย่างน่าขนลุกอีกครั้ง “บอกพี่มาตามตรง ช่วงสิบกว่าชั่วโมงที่พี่ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอ รู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตายเลยใช่ไหม? หืม?”
ซินเยวี่ยหรี่ตาข้างหนึ่ง “ตัดส่วนลดจนถึงขีดจำกัดแล้วเหรอ?”
จางหมิงอวี่ “หืม?”
ซินเยวี่ยเหลือบมองเขาอย่างรังเกียจ “ยืนใกล้ขอบหน้าต่างก็ระวังหน่อยล่ะ อย่าหันหลังทีเดียวแล้วตกคอกหมูไป”
อีกฝ่ายทำหน้างุนงง “หมายความว่ายังไง?”
“ฉันไม่มีหน้าที่ต้องช่วยหมูให้ฉลาดขึ้น ไสหัวไป”
เธอหลับตาลงอย่างสะลึมสะลือ แล้วจู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนเอาศอกกระทุ้งสองที
“พี่เยวี่ย รีบลุกขึ้นเถอะ เรียนฟิสิกส์อยู่ยังกล้าฟุบหลับอีก!”
ซินเยวี่ยลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากด้วยความหงุดหงิด ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าแบนกว้างสุดขีด
ท้ายทอยที่แบนราบกินพื้นที่ทั่วใบหน้า แนวกรามเชื่อมกับลำคอเป็นเส้นตรง 180 องศา
โอ้โห นี่มันพี่จ่านผู้เป็นสิ่งมีชีวิตที่แขวนคอตายไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?
พี่จ่านเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมัธยมปลายของซินเยวี่ย ชื่อจริงว่าหม่าเจี้ยนเฟิง
เพราะรูปหน้าโดยรวมคล้ายพลั่วแบน ๆ เลยได้ฉายานี้มา
ซินเยวี่ยยิ้มกว้าง “พี่จ่าน ยังขี้เหนียวเหมือนเดิมเลยนี่ แค่ฉันลืมใส่ซองแดงให้ตอนฉลองครบเดือนลูกชายคุณเอง ทำเป็นรีบร้อนจนตามมาทวงถึงในฝันเลยนะ เอ้า ให้ก็ได้ ต้องให้สิ! วางใจเถอะ ฉันจัดการเอง”
เพื่อนร่วมโต๊ะไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องบ้าอะไร เห็นเธอยังไม่ยอมลุก ก็เหยียบเท้าเธอใต้โต๊ะอย่างแรง
ซินเยวี่ยจิ๊ปาก “โอ๊ย เล็บขบฉัน!”
“เสียงกริ่งเข้าเรียนดังตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นครูเข้ามาอีกหรือไง? นักเรียนหญิงบางคนเนี่ย ฉันไม่อยากพูดถึงจริง ๆ โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักอายอีก ชอบนอนนักก็กลับไปนอนที่บ้านสิ ยังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยทำไม!”
ซินเยวี่ยสะดุ้งเพราะถูกตะคอก ถึงได้สติขึ้นมาบ้าง
เธอประคองศีรษะที่ปวดราวกับจะแตก แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ
พอเงยตาขึ้น ก็เห็นหลิวเยี่ยนชุนกอดอก เอียงตามองเธอด้วยสายตาดูแคลน
ซินเยวี่ยขมวดคิ้วแน่น กวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องเรียนที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย ใบหน้าเพื่อนร่วมชั้นที่จำได้แต่เรียกชื่อไม่ออก
นี่เป็นฝันซ้อนฝันอีกแล้วเหรอ?
ซินเยวี่ยเรียนจบมัธยมปลายมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังฝันเกี่ยวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่เป็นครั้งคราว
ไม่ก็ใกล้สอบแล้ว แต่ตัวเองยังไม่ได้ทบทวนบทเรียน
ไม่ก็ได้รับข้อสอบมาแล้วทำไม่ได้สักข้อ จนตื่นตระหนกหัวใจเต้นตึกตัก
ไม่ก็ใกล้ถึงเวลาสอบแล้ว วิ่งสุดชีวิตแต่ยังไงก็หาห้องสอบไม่เจอ
ต่อไปอย่าแช่งให้ใครตายเลย ตายมันสบายเกินไป
แช่งให้เขาเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายไปตลอดชีวิต แถมต้องอยู่หอพัก ไม่มีวันหยุด ตื่นหกโมงเช้า เลิกเที่ยงคืนทุกวันดีกว่า
ฝันซ้อนฝันก็ดีเหมือนกัน ซินเยวี่ยกดขมับ แต่ก็ยังปวดหัวอยู่
เห็นท่าทางเกียจคร้านของเธอ หลิวเยี่ยนชุนก็มองอย่างรังเกียจก่อนจะละสายตาไปกวาดดูนักเรียนด้านล่าง
“ฉันมีเรื่องจะพูดนะ ผู้ปกครองของนักเรียนบางคน ฉันไม่เข้าใจว่าคิดยังไงถึงบล็อกเบอร์ฉัน หมายความว่ายังไง?”
“ฉันโทรหาพวกเธอทีละคน ให้มาบ้านฉันเรียนพิเศษ ฉันทำไปเพื่ออะไร? ก็เพื่อช่วยให้คะแนนพวกเธอดีขึ้นไม่ใช่หรือไง? บล็อกเบอร์ฉันก็เท่ากับทำลายความหวังดีของฉัน แบบนี้ต้องโดนสวรรค์ลงโทษนะ!”
“โดยเฉพาะนักเรียนหญิงบางคน เรียนสายวิทย์ก็เสียเปรียบเด็กผู้ชายอยู่แล้ว ยังไม่ขยันเรียนหลังเลิกเรียนอีก แล้วจะไปสู้กับพวกผู้ชายได้ยังไง?”
ฝันนี้สมจริงเหลือเกิน ซินเยวี่ยถึงกับเห็นละอองน้ำลายที่หลิวเยี่ยนชุนพ่นออกมาได้ชัดเจน
ซินเยวี่ยหรี่ตามองครูที่เกลียดที่สุดในวัยเรียน
หลิวเยี่ยนชุนเป็นครูฟิสิกส์ประจำห้องแปด ชอบสอนเกินเวลา ชอบด่า แถมยังฉีกการบ้านอยู่บ่อย ๆ เลยได้ชื่อว่าโทมัสจอมลากคาบ
ครูที่ไร้จรรยาบรรณคนหนึ่งสามารถทำลายช่วงเวลาอันงดงามในชีวิตนักเรียนไปได้หลายปี
และความเสียหายแบบนี้ยังค่อย ๆ กัดกิน ยากจะเยียวยา แถมอาจทำให้เด็กเบื่อเรียนได้ด้วย
ช่วงหนึ่งซินเยวี่ยไม่อยากไปโรงเรียนก็เพราะหลิวเยี่ยนชุน ไม่ใช่แค่คะแนนฟิสิกส์ไม่ดี วิชาวิทยาศาสตร์อื่น ๆ ก็พลอยแย่ไปด้วย
“ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบางคนที่ฉันจะไม่เอ่ยชื่อด้วยซ้ำ ไปปล่อยข่าวลือข้างนอกว่าฉันสอนพิเศษเพื่อหาเงิน ลูกชายฉันไปเรียนต่อต่างประเทศ ฉันจะขาดเงินค่าสอนพิเศษไม่กี่ร้อยของพวกเธอหรือไง?”
ในห้องเรียนที่เงียบสงัด จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมาสามครั้ง
ทุกคนราวกับเห็นผี พากันมองซินเยวี่ยที่ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
พี่สาวทำอะไรเนี่ย???
“โทมัสจอมลากคาบ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังน่าอับอายขายหน้าเหมือนเดิมเลยนะ”
หลิวเยี่ยนชุน “?”
ซินเยวี่ยผลักเก้าอี้ออก แล้วเดินทอดน่องไปตามทางเดิน
“ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะเจอคุณได้ยังไง สมัยเรียนฉันก็ไม่เคยชอบหน้าคุณเลยสักนิด ตอนนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ คุณทำหน้าแป้งหนา ๆ เดินไปไหนก็เที่ยวโปรยคำหวานไปทั่ว แล้วยังตามมาหาเรื่องถึงถิ่นฉันอีกเหรอ?”
หลิวเยี่ยนชุนมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “เธอพูดว่าอะไรนะ?”
“ฟังไม่ชัดฉันก็จะพูดให้ดังขึ้น ตอนเรียนคุณเอาแต่พูดถึงลูกชายที่ไปเรียนต่อต่างประเทศไม่หยุด พูดซ้ำซากจนน่ารำคาญ ลูกชายคุณอยู่ในปากคุณยังถูกขัดจนกลายเป็นพระธาตุได้เลย”
“อีกอย่าง เงินที่เขาไปเรียนมหาวิทยาลัยเถื่อน ๆ ที่ต่างประเทศนั่นมาจากไหน? เอาแต่หลอกให้พวกเราไปเรียนพิเศษ เรานี่ใจบุญกันเหลือเกิน ถึงกับขายหม้อขายไหส่งลูกชายไร้ประโยชน์ของคุณไปเรียน แล้วผลเป็นยังไงล่ะ โดนไล่ออกแล้วส่งกลับประเทศหรือยัง?”
หลิวเยี่ยนชุนยกนิ้วชี้มาด้วยมือสั่น ๆ เตรียมจะด่า ซินเยวี่ยก็เดินเข้าไปกดนิ้วที่ชูขึ้นของเธอลงทันที
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่ รูทวารอยู่ตรงสะดือหรือไง? ถ้าจะเรียนพิเศษ ใครเขาจะมาเรียนกับคุณ? ฝีมือแบบคุณไปตักขี้ยังทำหกเลอะกางเกงเลย โจทย์ข้อสุดท้ายคุณยังทำไม่ได้เอง มาเรียนกับคุณพวกเราคงสอบไม่ติดแม้แต่วิทยาลัยอาชีวะ”
นักเรียนห้องแปดทุกคนสูดปากเฮือก แม้แต่คนที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงหนังสือ แอบอ่านนิยายอย่างตั้งอกตั้งใจก็ยังเงยหน้าขึ้นมา
เป็นไงล่ะ ขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย ใครบ้างจะไม่บ้า
หลิวเยี่ยนชุนหน้าเขียวคล้ำ ปัดมือเธอออก “ลองพูดอีกทีสิ!”
“ทำไม? คุณเป็นตัวละครไม่ใช่ผู้เล่นหรือไง แค่เข้าใกล้ก็แจกภารกิจให้ฉันแล้ว?”
หลิวเยี่ยนชุนโกรธจนริมฝีปากสั่น “ฉันไม่เคยเห็นนักเรียนหญิงหน้าด้านแบบเธอมาก่อนเลย! ไม่มีการอบรมสั่งสอนเลยสักนิด!”
ยังจะเล่นมุกเกลียดผู้หญิงแบบนี้อีก
ซินเยวี่ยหัวเราะเย็นชา “แล้วคุณไม่ใช่ผู้หญิงหรือไง? คุณไม่ได้เกิดจากแม่หรือไง? ถ้ายังพูดมากอีก ฉันจะเอาพื้นรองเท้าตบหน้าแบน ๆ ไซซ์ 42 ของคุณ!”
ทั้งห้องเงียบกริบราวกับไร้ชีวิต
“ซินเยวี่ย! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!!”
“นี่ห้องฉัน ฉันจะออกไปทำไม?” ซินเยวี่ยกอดอกหัวเราะเยาะ “สมองเล็กกว่าถั่วลิสง ยังมาเป็นครูได้อีก ห้องสายวิทย์ทั้งระดับมีสิบหกห้อง คุณสอนอยู่แค่สองห้อง ห้องหนึ่งรั้งท้ายอันดับหนึ่ง อีกห้องรั้งท้ายอันดับสอง คุณยังมีหน้ามายืนอยู่ตรงนี้อีกเหรอ? ถ้าเป็นฉันคงกระโดดออกหน้าต่างไปนานแล้ว”
“เธอ...เธอ...เธอ...”
พัดลมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเป็ดร้อง
ในห้องเงียบจนได้ยินแค่เสียงครูจากห้องข้าง ๆ กำลังสอนอยู่
“ให้ตายสิ พี่เยวี่ยบ้าไปแล้ว...”
“บ้าก็ดีนะ ถ้ามีคนบ้าสักสองสามคน พวกเราก็เป็นอิสระแล้ว”
“พี่เยวี่ยจบเห่แล้ว เดี๋ยวโทมัสก็แกล้งทำเป็นป่วยอีก...”
คนที่รู้จักครูดีที่สุดก็คือนักเรียนนั่นแหละ
เวลาสอนที่ทั้งน่าเบื่อและยาวนาน ทำให้นักเรียนจำได้ขึ้นใจแม้กระทั่งเสื้อผ้าของครูแต่ละวิชาว่ามีด้ายรุ่ยตรงไหนบ้าง
และก็เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดมาหลิวเยี่ยนชุนก็ยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา กุมหัวใจไว้แน่น
ซินเยวี่ยกลอกตา “แกล้งอีกแล้ว มองท่าทางยืนตัวแข็งเหมือนคนใกล้ตายของคุณสิ ยังเทียบส้นเท้ายายฉันไม่ได้เลย”
“ซินเยวี่ย! เธอเกินไปแล้วนะ!” หลี่เจียอี๋หัวหน้าห้องฟิสิกส์รีบวิ่งขึ้นไปบนแท่นสอน แล้วผลักเธอออกไปทันที
ซินเยวี่ยเซถลาเพราะถูกผลัก ฝันนี้สมจริงจริง ๆ
หลี่เจียอี๋ประคองหลิวเยี่ยนชุนที่โงนเงนไปมา ก่อนตะโกนใส่เธออย่างโมโห “ครูหลิวให้พวกเราเรียนพิเศษก็เพราะหวังดีกับพวกเราไม่ใช่หรือไง? ทำไมเธอถึงไม่มีความสำนึกเลย!”
ซินเยวี่ยยืนทรงตัวได้แล้วจ้องเธอนิ่ง ๆ จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
ตอนนั้นเองเธอก็นึกขึ้นได้
“หลี่เจียอี๋ พ่อเธอโดนจับแล้ว”
“พ่อเธอสิที่โดนจับ!!” หัวหน้าห้องฟิสิกส์โกรธจนคิ้วกระตุก
พ่อของเธอเพิ่งเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักประจำ การพูดจาอัปมงคลแบบนี้ช่างเป็นคำแช่งที่ชั่วร้ายที่สุด
“ไม่ไหวแล้ว! ไม่ไหวแล้ว! โรคหัวใจกำเริบ! ฉันจะตายแล้ว!” หลิวเยี่ยนชุนเอาน้ำตาคลอเบ้า กุมหน้าอกแล้วทำท่าจะเดินออกไป
หัวหน้าห้องอีกหลายคนรีบวิ่งขึ้นไปห้ามเธอ “ครูหลิวใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ!”
“ซินเยวี่ย เธอเกินไปแล้ว รีบขอโทษครูหลิวสิ!” หัวหน้าห้องตะโกนใส่เธอ
“อย่ามาห้ามฉันนะ! ฉันจะไปหาครูใหญ่! ฉันไม่สอนห้องแปดแล้ว!”
“ซินเยวี่ย รีบขอโทษเร็วเข้า อย่าทำให้ทั้งห้องต้องเดือดร้อนเพราะเธอคนเดียวได้ไหม?”
ซินเยวี่ยมองใบหน้าจอมปลอมเหล่านี้อย่างเย็นชา รู้สึกรังเกียจจนถึงขีดสุด
ผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว แค่เจอพวกเขาในฝันก็ยังทำให้เธอหงุดหงิดได้แม่นยำเหมือนเดิม
เธอฝันซ้อนฝันอยู่บ่อย ๆ และรู้วิธีแก้แล้ว
เธอกวาดตามองรอบห้อง เห็นหน้าต่างด้านหลังยังเปิดอยู่ จึงเดินไปอย่างผึ่งผาย เหยียบโต๊ะแล้วปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว
ทุกคนงงงัน ดวงตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน
ซินเยวี่ยมองครูฟิสิกส์ที่ถูกคนประคองอยู่บนแท่นสอนราวกับพระพันปี แล้วยิ้มอย่างสุภาพ
“โทมัสจอมลากคาบ ฉันจะตอบคุณด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อมที่สุดว่า: ฉันขอโทษพ่อคุณสิ!”
พูดจบ เธอก็ถีบตัวกระโดดลงไปโดยไม่ลังเล