ครืน——!
สายฟ้าฟาดวาบนอกหน้าต่าง ส่องให้เห็นเสี้ยวหน้าของหลี่จิ้นที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังหมู
หลี่จิ้นไม่ได้เลือกพักในวิลล่าเดี่ยวที่จัดไว้ให้เหล่านายพล แต่ย้ายมาอยู่หอพักทหารเรือซึ่งอยู่ใกล้กำแพงทะเลกว่า และขอห้องเดี่ยวสำหรับนายทหารชั้นสัญญาบัตร
เหลือเวลาแค่ 24 ชั่วโมง พอเข้าห้องแล้วหลี่จิ้นก็ไม่แม้แต่จะออกไปไหน เขาหลับยาวถึง 12 ชั่วโมง
ครั้นตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้านในตอนบ่าย เขาก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหนังหมู แล้วนั่งอยู่อย่างนั้นจนถึงตอนนี้
หลี่จิ้นมีสีหน้าเรียบเฉยขณะเขี่ยฟัน บนโต๊ะกลมข้างตัวมีกองเปลือกกุ้งมังกรกับกระดูกซี่โครงเนื้อวัวกองพะเนินราวภูเขา
พอคืนนี้ผ่านไป เขาอาจกลายเป็นอาชญากรหมายจับอันดับหนึ่งของรัฐบาลอังกฤษ
ถ้าไม่รีบกิน ตอนหลังก็คงไม่มีโอกาสแล้ว
เขาเหลือบดูเวลา ก่อนหนวดดำจะขึ้นฝั่งเหลืออีกแค่หนึ่งชั่วโมง
หลี่จิ้นซึ่งสวมเพียงกางเกงชั้นในลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ เขาไม่คิดจะพาตัวมันเยิ้มลงสนามรบ
ในเมื่อคืนนี้คงหลบศึกหนักครั้งนี้ไม่พ้น ก็อาบน้ำอุ่นให้สบายตัวก่อน ปล่อยใจให้ผ่อนคลายเสียหน่อย
น้ำร้อนชะล้างคราบมันออกจากผิว ในห้องน้ำที่อบอวลด้วยไอน้ำ หลี่จิ้นใช้สบู่ถูตัวพลางฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นในโถงทางเดินด้านนอก เสียงไซเรนเตือนภัยดังมาจากทุกทิศ ทหารเรือที่ยังหลับสนิทถูกนายทหารเตะปลุก ก่อนจะสบถด่าแล้วรีบไปรวมพลที่ลาน
แต่เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับหลี่จิ้น
สิบห้านาทีต่อมา นายทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าห้องของหลี่จิ้น หอบหายใจพลางเคาะประตูเบา ๆ
“บารอนมือดำ! หนวดดำบุกโจมตีกลางดึก! พลเรือเอกบาร์บอสซาสั่งให้คุณรีบไปประจำการที่ประตูเมือง!”
ภายในห้องเงียบสนิท
นายทหารชั้นผู้น้อยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกมือขึ้น คิดไม่ตกว่าจะเคาะเตือนอีกครั้งดีไหม