“ซ่า——!”
หลอดไฟสีขาวบนเพดานกะพริบไม่หยุด แสงที่ส่องเข้าตาทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ
หลี่จิ้นยกมือขึ้นบังแสงจ้าตามสัญชาตญาณ ค่อย ๆ ฟื้นสติจากอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่โลหะคับแคบ
ดูจากรอยสนิมบนผนังกับแผงปุ่มแล้ว ที่นี่น่าจะเป็นลิฟต์ที่ชำรุดทรุดโทรมมานาน
“ลิฟต์เหรอ? ผมไม่ได้อยู่บนเตียงหรอกหรือ?”
หลี่จิ้นลูบคลำร่างกายตัวเองตามสัญชาตญาณ นอกจากชุดนอนที่สวมอยู่แล้ว ของอย่างอื่นหายไปหมด
แปลกจริง ๆ เขาจำได้ว่ากำลังไถโต่วอินอยู่ เมื่อวินาทีก่อนยังดูคลิปเรื่องที่หลบภัยตามราศีทั้งสิบสองอย่างเพลิดเพลิน แล้วทำไมวินาทีถัดมาถึงมาอยู่ในลิฟต์ได้?
หรือว่าลิฟต์โทรม ๆ นี่จะเป็นที่หลบภัยของเขา?!
ติ๊ง!
จอโฆษณาบนผนังโลหะที่มืดสนิทอยู่เมื่อครู่พลันส่องแสงสีฟ้ากะพริบ ข้อความทีละบรรทัดเริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
【ยินดีต้อนรับทุกท่านบนโลกสู่โลกแห่งลิฟต์!】
【ทุกวันเวลา 10 โมงเช้า ปุ่มภายในลิฟต์ของคุณจะสุ่มเปิดชั้นที่แตกต่างกัน คุณต้องเข้าไปเก็บกวาดทรัพยากร ทำภารกิจให้สำเร็จ และถอนตัวออกมาให้ได้】
【หากถอนตัวไม่สำเร็จจะไม่ถึงแก่ชีวิต เพียงแต่จะสูญเสียอุปกรณ์ทุกชิ้นที่นำเข้าไปในชั้น ความตายจริงมีอยู่เฉพาะภายในลิฟต์เท่านั้น】
【ชั้นจะเปิดให้เข้าวันละสามชั่วโมง คุณมีเวลาสามชั่วโมงสำหรับพิจารณาและเตรียมตัว หลังจากนั้นชั้นจะปิดลง โปรดพิจารณาให้รอบคอบว่าจะเข้าไปหรือไม่】
【ภายในหน้าจอมีฟังก์ชันต่าง ๆ ที่ตอบสนองความต้องการของคุณ โปรดใช้ให้เป็นประโยชน์ นอกจากนี้ยังสามารถใช้ฟังก์ชันแชทสื่อสารกับผู้อื่นได้】
【ขอให้ผู้ฝึกหัดทุกท่านใช้ชีวิตอันแสนสุขในโลกแห่งลิฟต์ แล้วพบกันใหม่!】
หลังอ่านข้อความบนหน้าจอจบ หลี่จิ้นก็ค่อย ๆ หลุดจากความงุนงง
ในฐานะคนติดซีรีส์สั้นอย่างหนัก เขายอมรับเรื่องการทะลุมิติมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับมาสนใจหน้าจออีกครั้ง
หลังข้อความหายไป ปุ่มฟังก์ชันหลายปุ่มก็ปรากฏขึ้น
【ร้านค้า】【แชท】【กล่องจดหมาย】【สุ่มการ์ด】
ที่มุมขวาบนของแต่ละปุ่มมีจุดกลมสีแดงเล็ก ๆ แสดงว่ามีข้อความใหม่รอให้หลี่จิ้นเข้าไปดู
หลี่จิ้นกดเปิดร้านค้าก่อน หน้าจอกะพริบวูบหนึ่ง แล้วตัวเลือกเฟอร์นิเจอร์และสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานก็ปรากฏขึ้น
“ขยายพื้นที่ครั้งแรกต้องใช้เหรียญลิฟต์ 2,000 เหรียญ เตียงเดี่ยว 1,000 เหรียญลิฟต์ ชักโครก 500 เหรียญลิฟต์... เดี๋ยวก่อน ชักโครกเหรอ?!”
หัวใจหลี่จิ้นกระตุกวูบ เขารีบกวาดตามองไปรอบ ๆ ทันที
พื้นที่ที่เขาอยู่ตอนนี้เป็นเพียงลิฟต์ธรรมดา ไม่มีที่ให้เข้าห้องน้ำเลย
แม้แต่ถุงขยะสักใบก็ยังไม่มี
คนเรามีเรื่องเร่งด่วนสามอย่าง หลี่จิ้นจึงตัดสินใจทันทีว่าจะปลดล็อกชักโครกเป็นอันดับแรก
ตัวเลือกในร้านค้ามีหลากหลาย ส่วนใหญ่เป็นเฟอร์นิเจอร์และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการใช้ชีวิต
ส่วนเหรียญลิฟต์ที่ว่านั้น ยอดคงเหลือมุมขวาบนแสดงเป็นศูนย์ ดูท่าคงต้องเข้าไปเก็บกวาดทรัพยากรในโลกแต่ละชั้นแล้วนำมาแลก
หลี่จิ้นปิดร้านค้าแล้วกดเปิด【แชท】 ไม่รู้ว่ามีคนทะลุมิติมากันกี่คน
ข้อความทีละบรรทัดไหลผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง เร็วจนแทบอ่านไม่ทัน
หลี่จิ้นทำได้เพียงกดค้างบนหน้าจอ แล้วเริ่มอ่านทีละข้อความ
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย นี่มันที่ไหนกัน?”
“ไอ้คนบ้านนอกหน้าไหนเล่นงานฉันอยู่? รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย อาหารเดลิเวอรีของฉันจะหมดเวลาแล้ว! เดี๋ยวก่อน อาหารเดลิเวอรีฉันหายไปไหน?!”
“เมีย นี่หวังเฉียงนะ เลขบัตรประชาชน 410xxxxxx ถ้าเห็นข้อความนี้ รีบกดที่ข้อความนี้เพื่อแชตส่วนตัวกับฉัน”
“สวัสดีครับทุกท่าน ผมหนิวจื๋อต้า ผู้จัดการสินเชื่อเล่อเล่อ หากมีความต้องการด้านสินเชื่อ โปรดติดต่อ 139xxxxxx”
......
ในห้องแชทสาธารณะมีคนแปลก ๆ อยู่สารพัด และดูจากความเร็วในการอัปเดตข้อความแล้ว จำนวนคนที่เข้าสู่โลกแห่งลิฟต์คงนับเป็นหลักพันล้าน
หลี่จิ้นสุ่มอ่านข้อความไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งข้อความหนึ่งสะดุดตาเขา
“ในกล่องจดหมายมีคำแนะนำวิธีดูหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวกับพรสวรรค์ของทุกคน อย่าลืมเข้าไปอ่าน สำคัญมาก”
เขากดเปิดกล่องจดหมาย แล้วก็พบว่ามีอีเมลฉบับหนึ่งรอให้อ่านอยู่จริง ๆ
หลี่จิ้นทำตามวิธีที่เขียนไว้ในอีเมล แล้วท่องในใจ หน้าต่างข้อมูลส่วนตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ชื่อ: หลี่จิ้น
พละกำลัง: 9
ความคล่องแคล่ว: 10
ร่างกาย: 9
สติปัญญา: 12
เสน่ห์: 10
พรสวรรค์ระดับ S: กล่องเซฟเติบโตได้
หลี่จิ้นลองเทียบกับชีวิตที่ผ่านมา ร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนแอจริง ๆ ดูท่า 10 คงเป็นค่าเฉลี่ยของผู้ชายวัยผู้ใหญ่
ส่วนพรสวรรค์นั้นแปลกใหม่ดี น่าจะเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของแต่ละคน
หลังอ่านรายละเอียดจบ หลี่จิ้นก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะทุบกำปั้นลงบนผนัง!
【กล่องเซฟเติบโตได้】: มีพื้นที่แยกต่างหากสำหรับเก็บและนำสิ่งของออกมาได้ทุกเมื่อ น้ำหนักสิ่งของต้องไม่เกิน 15 กิโลกรัม เมื่อตายในชั้น สิ่งของภายในกล่องเซฟจะไม่ตกหล่น หลังถอนตัวสำเร็จ ความจุจะเพิ่มเป็นสองเท่า
หลี่จิ้นเคยเล่นเกมแนวออกไปเก็บของแล้วถอนตัวมาหลายเกม ย่อมรู้ดีว่ากล่องเซฟสำคัญแค่ไหน
พูดได้เลยว่า ขอแค่มีกล่องเซฟ ก็สามารถเพิ่มพูนทรัพย์สินได้โดยไม่มีความเสี่ยงอยู่เสมอ
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาเองก็เคยรับงานเป็นนักวิ่งมีดเพื่อหาเงินค่าครองชีพอยู่บ้าง
บุกโจมตีเต็มกำลังอาจไม่ได้เงิน แต่ถ้าวิ่งเก็บของแล้วหนี รับรองว่าไม่ขาดทุน!
ขอแค่โลกแต่ละชั้นไม่มีระบบอัตราดรอปที่น่าหงุดหงิด ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา
“พรสวรรค์ดีจริง ๆ ที่สำคัญคือยังเติบโตได้ด้วย ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี”
หลี่จิ้นระงับความตื่นเต้นไว้ก่อน แล้วกดเปิดสุ่มการ์ด วงล้อธรรมดา ๆ วงหนึ่งปรากฏตรงหน้า มีคำว่า “วงล้อสีเทา” เขียนอยู่
ใต้แผ่นวงล้อมีตัวอักษรเล็ก ๆ หนึ่งบรรทัด
【สุ่มครบ 50 ครั้ง รับรางวัลการันตี!】
นอกจากนั้น ไม่มีข้อมูลเรื่องอัตราความน่าจะเป็นหรือรายละเอียดของรางวัลเลย
การสุ่มหนึ่งครั้งมีค่าใช้จ่าย 100 เหรียญลิฟต์ หลี่จิ้นที่ไม่มีเหรียญเหลืออยู่จึงได้แต่กดออก ดูท่าคงต้องผ่านโลกชั้นแรกก่อนถึงจะใช้ฟังก์ชันนี้ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่จิ้นก็เหลือบมองเวลาที่มุมซ้ายบนของหน้าจอ
9 นาฬิกา 59 นาที 55 วินาที
เหลืออีกห้าวินาทีสุดท้าย โลกชั้นที่ว่านั่นก็จะสุ่มเปิดแล้ว
3...
2...
1...
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ——!
เมื่อถึงเวลา ปุ่มสามปุ่มข้างประตูลิฟต์ก็พลิกพร้อมกัน บนปุ่มที่เดิมว่างเปล่าปรากฏตัวอักษรขึ้นมาหลายคำ
หลี่จิ้นเดินเข้าไปใกล้ แล้วเพ่งอ่านข้อความเล็ก ๆ บนปุ่ม
【เมืองแรคคูน】
【ไซเลนต์ฮิลล์】
【ยุคจูราสสิก】
อึก
หลี่จิ้นกลืนน้ำลาย สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เดี๋ยวก่อน ไม่ควรจะเป็นเขื่อนหรอกหรือ?
ทำไมโลกแต่ละชั้นถึงไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลย แถมยังเป็นโลกเหนือจินตนาการทั้งหมด?!
ซอมบี้ สัตว์ประหลาดทางจิตใจ ไดโนเสาร์...ไม่ต้องพูดถึงการถอนตัวสำเร็จเลย แค่เอาชีวิตรอดในโลกทั้งสามแห่งนี้ให้ได้สองชั่วโมงก็ถือว่าเก่งแล้ว
แต่พอนึกถึงพรสวรรค์ของตัวเอง ความกังวลของหลี่จิ้นก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
อย่างไรเสีย ในโลกแต่ละชั้นก็ไม่ตายจริง ขอแค่ยัดของมีมูลค่าสูงลงในกล่องเซฟ ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
เมื่อมีพรสวรรค์คอยประกันหลังให้ หลี่จิ้นก็เริ่มคิดว่าจะเลือกเข้าไปในชั้นไหนดี
อันดับแรก ตัดไซเลนต์ฮิลล์ทิ้งไปก่อน สัตว์ประหลาดและสภาพแวดล้อมในนั้นพร่าเลือนระหว่างจริงกับเท็จ อันตรายอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ไซเลนต์ฮิลล์เป็นโลกทางจิตใจ หากสิ่งของข้างในเป็นเพียงภาพลวงตา ต่อให้มีกล่องเซฟก็เอาออกมาไม่ได้
ส่วนยุคจูราสสิก แม้สมรรถภาพร่างกายของมนุษย์จะด้อยกว่า แต่สติปัญญาก็เหนือกว่าไดโนเสาร์มาก โอกาสรอดจึงสูงกว่าไม่น้อย
ข้อเสียอย่างเดียวคือ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรมีมูลค่าให้เก็บเท่าไร
เมื่อตัดตัวเลือกสองแห่งออกไปแล้ว หลี่จิ้นก็หยุดสายตาไว้ที่เมืองแรคคูน
ฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลย่อมเป็นหายนะสำหรับคนทั่วไป วิธีเอาชีวิตรอดที่ดีที่สุดหลังเข้าไปในโลกนี้คือหาห้องสักห้องแล้วซ่อนตัวอยู่ข้างใน
แต่เป้าหมายของหลี่จิ้นต่างจากคนทั่วไป เขาไม่จำเป็นต้องถอนตัวสำเร็จ ขอแค่ยัดของให้เต็มกล่องเซฟก็พอ
ในโลกที่สังคมล่มสลายและไร้ผู้ควบคุม กลับเหมาะกับการแสดงฝีมือของเขามากกว่า
หลี่จิ้นมองเวลา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดปุ่ม
หึ่ง!
ลิฟต์สั่นเบา ๆ ก่อนจะเริ่มทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว!
【กำลังเดินทางไปยังเมืองแรคคูน โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!】
ราวหนึ่งนาทีต่อมา ลิฟต์ค่อย ๆ หยุดนิ่ง ประตูโลหะเปิดออกต่อหน้าหลี่จิ้นเป็นครั้งแรก
หลี่จิ้นค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไป ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
ด้านนอกประตูลิฟต์เป็นทางเดินเย็นเยียบ มืดสนิท มีเพียงไฟฉุกเฉินบนผนังที่ส่องแสงเย็นนุ่มนวล
รอยมือเปื้อนเลือดที่หลงเหลือบนผนังกับกลิ่นคาวเลือดฉุนจมูกในอากาศเตือนเขาว่า ข้างนอกไม่ใช่ชั้นสำนักงานธรรมดา แต่เป็นโลกาวินาศของจริง
แต่สิ่งที่ทำให้หลี่จิ้นชะงักไม่ใช่สภาพแวดล้อม หากเป็นลิฟต์ที่เปิดอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา
ภายในมีชายคนหนึ่งสวมสูทเรียบร้อย ยืนมองหลี่จิ้นอย่างระแวดระวัง
และในชั้นนี้มีลิฟต์ที่เปิดอยู่แบบเดียวกันถึงสิบตัว