เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่จิ้น เรอโนลด์แบกกระบี่ครูเสดไว้บนบ่า เดินมาหยุดข้างหลี่จิ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขาบีบไหล่กับใบหน้าของหลี่จิ้นแรง ๆ พลางพึมพำเสียงอู้อี้
“แปลกแฮะ ผิวหนังนี่เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือว่าสิ่งชั่วร้ายวิวัฒนาการอีกแล้ว?”
ดิสมามองท่าทางจริงจังของหลี่จิ้น ก่อนจะกดนวดขมับอย่างปวดหัว
เด็กใหม่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายแน่นอน เพราะแม้แต่สิ่งชั่วร้ายเองก็คงนึกไม่ถึงว่าจะมีใครกล้าขี่คอผีกินศพแล้วฟันหัวมัน
แต่หมอนี่ก็ห่างไกลจากคำว่าคนปกติอยู่มาก
ดิสมาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบปลอกแขนทองเหลืองออกมาจากอกเสื้อ
“ปกติแล้ว ก่อนลงดันเจี้ยน เด็กใหม่ทุกคนจะต้องไปฝึกที่กิลด์ เพื่อดูว่าตัวเองเหมาะกับการต่อสู้แบบไหน แล้วก็เรียนรู้ทักษะพื้นฐานสักหน่อย”
“แต่พ่อบ้านดันลืมขั้นตอนนี้ไปเสียได้ แน่นอนว่าเขาอาจไม่ได้ลืม แค่เห็นพวกนายเป็นพวกใช้แล้วทิ้งเท่านั้น”
หลี่จิ้นรับปลอกแขนมา งานฝีมือค่อนข้างหยาบไปสักหน่อย
ด้านหน้าสลักรูปปืนคาบศิลากับมีดสั้นไขว้กัน ส่วนด้านหลังเป็นชื่อของดิสมาส
“ดูจากอาวุธของนายแล้ว น่าจะเหมาะกับปลอกแขนของฉันมากกว่า เอามันไปที่กิลด์เถอะ คนมีแววอย่างนายไม่ควรถูกฝังกลบ”
หลี่จิ้นเก็บปลอกแขนไว้อย่างทะนุถนอม แล้วกล่าวขอบคุณดิสมาส
ถึงจะไม่รู้ว่ากิลด์จะฝึกอะไรให้บ้าง แต่ดูจากท่าทีจริงจังของอีกฝ่ายแล้ว คงคุ้มค่าที่จะไปสักครั้ง
หลังจากลาทั้งสองคนแล้ว หลี่จิ้นก็ลากศพผีกินศพออกจากประตูหิน
เขาเดินผ่านห้องจัดเลี้ยงอันเงียบสงัด ผลักประตูใหญ่แล้วเตรียมจากไป
แต่ก่อนจะปิดประตู หลี่จิ้นก็อดหันกลับไปมองห้องจัดเลี้ยงไม่ได้
บางทีอาจเป็นเพราะค่าความว่องไวสูง เขาถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีดวงตาคู่หนึ่งที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่ในมุมมืด กำลังจับตาดูเขา
ปัง!
ประตูใหญ่ปิดลงอย่างแรง หลี่จิ้นหันไปก็พบพ่อบ้านเฒ่ายืนอยู่ตรงทางเข้า
เขายืนพิงไม้เท้าอยู่ท่ามกลางลมหนาว ดวงตาขุ่นมัวใต้แว่นตาข้างเดียวจ้องมองหลี่จิ้น