ลิฟต์ค้นหา-ต่อสู้-ถอนตัว: มีแค่ฉันที่มีกล่องเซฟ

ตอนที่ 72 งานเลี้ยงของผู้ว่าการ

7 นาที· 1.7K คำ

บาร์บอสซาเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าบารอนตรงหน้าจะกล้าพูดคำโอหังที่เป็นกบฏเช่นนี้

แม่ทัพคืออะไร? ผู้ที่สามารถบุกยึดเรือได้เพียงลำพังเท่านั้นจึงมีคุณสมบัติพอจะเรียกว่าแม่ทัพ ผู้ที่เป็นเสาหลักของกองทัพเรือได้เท่านั้นจึงจะได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ

แม่ทัพแต่ละคนล้วนเป็นกำลังรบระดับสูงสุดของมนุษยชาติ

หากแม่ทัพทั้งสิบสองคนตายจริง ไม่ต้องพูดถึงท่าเรือวิกตอเรียเลย กองทัพเรืออังกฤษทั้งกองก็จะได้รับความเสียหายอย่างย่อยยับ ถึงขั้นต้องถอนตัวจากเวทีชิงความเป็นใหญ่ในท้องทะเล

“นายบ้าไปแล้วหรือ?”

“ฉันรู้ดีว่ากำลังพูดอะไร”

เมื่อเห็นดวงตาสีดำสงบนิ่งของหลี่จิ้น บาร์บอสซาก็กำด้ามกระบี่แน่น ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง

เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหันกลับไปมองรอบตัว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ แล้ว จึงสูดลมหายใจลึกประหนึ่งตัดสินใจได้ ก่อนเอ่ยว่า

“ฉันมีข้อเรียกร้องสองข้อ”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่จิ้นก็รู้ว่าบาร์บอสซาเริ่มใจอ่อนแล้ว จึงรีบพยักหน้า

“ว่ามา”

“ข้อแรก การตายของแม่ทัพเรือทั้งสิบสองคนอาจทำให้ราชินีเก็บฉันไว้จริง แต่ความผิดนี้หนักหนาเกินไป ในฐานะพลเรือเอก ฉันหนีความรับผิดชอบไม่พ้น”

“ใช่ เพราะงั้นเราต้องทำให้แม่ทัพเรือทั้งสิบสองคนตาย และหนวดดำก็ต้องตายที่ท่าเรือวิกตอเรียด้วย อย่างน้อยก็จะนับว่าเป็นชัยชนะที่แลกมาด้วยความสูญเสีย”

บาร์บอสซาพยักหน้า ตรงกับที่เขาคิดไว้พอดี

ถ้าหนวดดำไม่ตาย เขาก็ไม่มีทางชี้แจงได้ และยิ่งไม่มีทางรับผิดชอบต่อการตายของแม่ทัพเรือทั้งสิบสองคน

“ข้อสอง ถ้านายมีวิธีจัดการแม่ทัพเรือทั้งสิบสองคนได้ หนวดดำก็ยกให้ฉัน แต่หลังจากเขาตาย ทุกอย่างที่เป็นของเขาต้องเป็นของฉัน”

แผนของบาร์บอสซาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

เมื่อหนวดดำตาย เขาก็จะรวบรวมกองเรือของอีกฝ่ายมาไว้ใต้บังคับบัญชา ถึงเวลานั้นอังกฤษก็จำต้องพึ่งพากำลังของเขา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป