หลายคนได้ยินแล้วก็ชะงักไป
จากนั้นก็หันไปมองกู้เส้าชวน หัวหน้าหน่วยใหญ่พร้อมกัน
กู้เส้าชวนกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “เรื่องนี้ก็ต้องแยกกันเป็นเรื่อง ๆ ค่าช่วยเหลือก่อนหน้านี้แจกจ่ายให้แต่ละคนไปแล้ว ถ้าคุณไปเอาคืนจากพวกเขาได้ ก็ถือเป็นความสามารถของคุณ”
“อ้อ งั้นก็ช่างเถอะ” อันหรานแค่ลองหยั่งเชิงดูเท่านั้น แต่ถ้าเอาคืนได้จริง เธอก็ไม่ปฏิเสธหรอก
พวกเขากินลูกพลับหมดแล้วก็เริ่มผลัดกันหยิบมีดพร้าขึ้นมาพิจารณา ต่างพากันส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก
ใครจะคิดว่าพอกู้เส้าชวนจับมีดพร้าขึ้นมา มันกลับแปรสภาพเป็นกระแสโลหะ ค่อย ๆ หลอมรวมเข้าไปในฝ่ามือของเขา
จากนั้นแขนทั้งข้างของเขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นแขนโลหะ เปล่งประกายเย็นเยียบวูบวาบ
อันหรานเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
แล้วเธอก็เห็นกู้เส้าชวนหยิบมีดพร้าอีกเล่มขึ้นมา ทำแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง มีดพร้าเล่มนั้นหลอมรวมเข้าไปในฝ่ามือของเขาเช่นกัน
หลังดูดซับมีดพร้าสองเล่มติดต่อกัน พลังของกู้เส้าชวนก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขากำมือทั้งห้าเข้าหากัน กระบี่ยักษ์คมกริบเย็นเยียบเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
“ที่แท้อาวุธของผู้มีพรสวรรค์ธาตุโลหะก็สร้างขึ้นมาแบบนี้นี่เองเหรอ?” อันหรานอุทานด้วยความทึ่ง
สะดวกสุด ๆ ไปเลย!
ถ้ากระบี่เล่มนี้บิ่นขึ้นมา ก็ยังหลอมกลับไปสร้างใหม่ได้เองอีกต่างหาก เฮ้อ น่าอิจฉาจริง!
ตอนแรกเธอคิดว่ากู้เส้าชวนซื้อมีดพร้ามาตั้งเยอะ คงเอาไว้ให้สมาชิกในทีมกับตัวเองใช้ ที่ไหนได้ อีกฝ่ายดูดซับมันไปตรง ๆ แล้วสร้างกระบี่ขึ้นมาใหม่อีกเล่ม
ถ้ารู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ เธอคงซื้อเหล็กกล้าชั้นดีสักก้อนกลับมาเก็บเกี่ยวเองแล้ว
เฮ้อ เสียค่าตีเหล็กไปตั้งมากมายเปล่า ๆ
โซ่วโหวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะแล้วพูดว่า “ความสามารถของหัวหน้าหน่วยเราไม่ได้มีแค่นี้นะ เวลาต่อสู้ เขายังใช้โลหะหุ้มร่างทั้งตัวได้ด้วย กระทั่งกระสุนก็ยิงทะลุไม่เข้า”