นกกางเขนตัวน้อยเองก็ตกใจกับเสียงทุบประตู มันพุ่งจากระเบียงเข้ามาในห้องนอนทันที
อันหรานไม่ได้เปิดประตู แต่ส่งข้อความหากู้เส้าชวนแทน “หัวหน้ากู้ มีคนทุบประตูบ้านฉัน อ้างว่ามาตรวจตามระเบียบ ตอนนี้ฉันไม่กล้าเปิด ถ้าพวกเขาบุกเข้ามาแล้วแย่งมีดพร้าของคุณไปจะทำยังไง?”
กู้เส้าชวนขมวดคิ้ว รีบตอบกลับทันที “ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
มุมปากของอันหรานยกขึ้น เธอรีบคล้องถุงหนังสัตว์ไว้กับเข็มขัด
พอกลับเข้าไปในห้องรับแขก เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นกว่าเดิม “เปิดประตูเร็วเข้า! แม่งเอ๊ย! ถ้ายังไม่เปิด จะใช้ปืนยิงประตูให้ระเบิด!”
อันหรานกลัวจริง ๆ ว่าพวกนั้นจะยิงประตูจนพัง จึงก้าวไปกระชากประตูเปิด แล้วถามเสียงเย็น “พวกคุณทำอะไรกัน? มีใครเขาเรียกให้เปิดประตูแบบนี้บ้าง?”
ด้านนอกมีทหารรับจ้างกองทหารรับจ้างเหยี่ยวล่าห้าคนยืนถือปืนอยู่ หนึ่งในนั้นดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อย
อ้อ นึกออกแล้ว ก็คือคนที่เคยใช้ปืนบังคับให้เธอไปเป็นตัวล่อที่ค่ายหมายเลข 98 นั่นเอง
“พวกเราเรียกตั้งนาน หูหนวกหรือไง? แม่งแกล้งตายทำไม...”
ยังพูดไม่ทันจบ อันหรานก็ยกเท้าถีบออกไปแล้ว
ค่าความว่องไวของเธอเกิน 30 คนด้านนอกหลายคนมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเธอเคลื่อนไหวยังไง ทหารรับจ้างที่กำลังด่าพึมพำปลิวไปกระแทกประตูฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเด้งกลับมาตกลงบนพื้นซีเมนต์อย่างแรง จนสลบไป
“เธอ!” ทั้งสี่คนตกตะลึง
พวกเขาดูออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นยอดฝีมือขั้นสาม
คนหนึ่งรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “พวกเรากำลังปฏิบัติภารกิจ ตรวจสอบคนเข้าออกในชุมชนนี้ ขอความร่วมมือด้วย!”