อันหรานมองชายชราด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ฉันโตที่เมืองชิงเชวี่ยมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีปู่หรอกค่ะ”
อันโส่วเหิงเริ่มเดือดดาล เขาจ้องลูกชายคนที่สามเขม็ง “ลูกสาม แกก่อเรื่องพอหรือยัง? ฆ่าผู้คุ้มกันเงาไปสองคนโดยไม่มีเหตุผล ต่อไปใครจะกล้ามาทำงานให้ตระกูลอันอีก?”
“ผมก่อเรื่องอะไร?”
อันหรูมู่สีหน้าหม่นลง เขามองอันจื่อโม่ที่ซ่อนอยู่หลังชายชรา “ผมแค่แก้แค้นให้ตัวเอง ทำไมในสายตาคุณถึงกลายเป็นการก่อเรื่องไปได้? คนที่วางยาผม แถมยังส่งคนมาฆ่าลูกสาวผม ก็คือลูกชายคนที่สองสุดที่รักของคุณไม่ใช่เหรอครับ
อ้อ แล้วก็หลานชายสุดที่รักของคุณอีกคน ทั้งที่รู้ว่าหนานหนานเป็นลูกสาวผม แต่ยังลอบทำร้ายเธอหลายครั้ง ถ้าหนานหนานของผมไม่ดวงแข็ง ป่านนี้คงตายไปแล้ว”
อันจื่อโม่ได้ยินดังนั้นก็แทบกรีดร้อง เขาพยายามแนบหัวเข้ากับแผ่นหลังของปู่
อันโส่วเหิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนแอบโยนหินเคลื่อนย้ายให้อันจื่อโม่ แล้วเงยหน้ามองลูกชายคนที่สาม “หรูมู่ แกทำพี่รองบาดเจ็บไปแล้ว ยังจะเอายังไงอีก?
อีกอย่าง จื่อโม่ก็ยังเป็นเด็ก ยังไม่รู้ความ ทำอะไรไม่เหมาะสม ฉันจะสั่งสอนเขาให้ดี แกจะไปถือสาอะไรกับเขา?”
“ในสายตาคุณ อันหรูเผยกับอันจื่อโม่เป็นเด็กอยู่เสมอ เรื่องเลวร้ายที่พวกเขาทำกับพี่น้องและญาติสนิทก็ให้อภัยได้ทั้งนั้น ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงให้อภัยผมได้เหมือนกันใช่ไหมครับ?”
อันหรูมู่ใช้วิชาเผาผลาญวิญญาณอีกครั้ง เปลวไฟลุกพรึบขึ้นบนตัวอันจื่อโม่ทันที
“อ๊ากกกก!” หญิงสาวเห็นพี่ชายถูกเปลวไฟสีดำลุกท่วม ก็หวาดกลัวจนกรีดร้องเสียงหลง