ชายชราทรุดฮวบลงทันที เขาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ฉันไม่รู้”
“คุณไม่ต้องปฏิเสธหรอกค่ะ ที่จริงฉันนึกทุกอย่างออกแล้ว”
อันหรูมู่นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วจ้องมองชายชราที่มีผมขาวไปกว่าครึ่ง
เขาลูบผมขาวโพลนของตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดกับพ่อว่า “พ่อดูสิ ผมขาวหมดหัวแล้ว ขาวกว่าผมของพ่ออีก ถ้าไม่ได้หนูนวนช่วยไว้ ผมคงแก่กว่าพ่อเสียอีก”
ตอนนี้เขาดูหนุ่มขึ้นมาก เมื่อเทียบกับสภาพหลังงองุ้มที่ทั้งแก่ชราและทรุดโทรมก่อนหน้านี้ นับว่าดีขึ้นไม่รู้ตั้งเท่าไร
“พี่รองที่แสนดีของผมบังคับให้ผมดื่มยาพิษที่พรากพลังชีวิตไปวันละชามทุกวัน ในยายังใส่ผงสลายวิญญาณลงไปด้วย เขาอยากให้ผมค่อย ๆ เสียสติ แล้วไม่มีวันจำได้ว่าเขาลอบทำร้ายผมในบึงมืด พ่อว่าเขาสมควรตายไหม?”
ริมฝีปากของอันโส่วเหิงสั่นระริกอยู่สองสามครั้ง เขาหันหน้าหนีเงียบ ๆ ไม่ยอมมองลูกชายคนที่สาม
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ลูกสาม พี่รองกับหลานชายของลูกได้รับโทษแล้ว ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ตอนนั้นเขายังหนุ่มแน่น แค่ถูกความคิดชั่ววูบครอบงำ พ่อ... พ่อขอร้องละ”
อันหรูมู่หลับตาลง ก่อนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป
ครู่ต่อมา หญิงสาวก็ลืมตาขึ้น เธอร้องไห้พลางพูดกับอันโส่วเหิงว่า “คุณปู่ เขาไม่ใช่คุณอาสามแน่ ๆ เขาเป็นปีศาจ รีบแจ้งคุณน้ากับคุณตาให้มาช่วยพวกเราเร็ว ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องถูกเขาฆ่าหมดแน่ ฮือ ๆ ๆ...”
อันโส่วเหิงลูบศีรษะเธอ แล้วพูดเสียงเบาว่า “เสี่ยวอวี่ ไม่ต้องกลัว คุณอาสามไม่ฆ่าพวกเราหรอก เขาแค่ถูกคนอื่นหลอกเท่านั้น”