“หกโมงครึ่งแล้วนะพี่ซิงซิง ขอร้องล่ะ ช่วยพ่อหนูด้วย...”
อันเสี่ยวอวี่สะอื้นจนเสียงสั่น “ถ้าพี่ช่วยพวกเขา ตระกูลอันยอมเป็นหมารับใช้พี่ พี่อยากให้พวกเราทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น...”
สวี่ซิงซิงก้มหน้าทาเล็บ พูดขึ้นว่า “เสี่ยวอวี่ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากช่วยนะ แต่เวลามันผ่านไปนานเกินไปแล้ว ตั้งสิบกว่าชั่วโมง ต่อให้พี่ใช้พลังจิตจนหมดก็ย้อนเวลากลับไปไกลขนาดนั้นไม่ได้หรอก”
“แต่ก่อนหน้านี้พี่ไม่ได้พูดแบบนี้นี่ พี่บอกแค่ว่าระยะทางไกลเกินไป...” อันเสี่ยวอวี่ร้องไห้จนพูดไม่เป็นคำ “พี่ซิงซิง ตอนนั้นพี่ชายหนูดีกับพี่ขนาดไหน เขาชอบพี่มากแท้ ๆ แต่ก็ยังช่วยแนะนำพี่ให้คุณชายใหญ่หลี่รู้จัก...”
“พูดบ้าอะไรของเธอ?” สวี่ซิงซิงขมวดคิ้ว ตัดการสื่อสารทันที แล้วบล็อกอันเสี่ยวอวี่
ตอนนั้นเอง หลี่เจียเหวยเดินออกมาจากห้องน้ำ ยิ้มถามว่า “ซิงซิง คุยกับใครอยู่เหรอ?”
สวี่ซิงซิงรีบลุกขึ้น คล้องคอหลี่เจียเหวยไว้แล้วพูดเสียงอ่อน “เด็กจากตระกูลอันน่ะ เธอขอให้ฉันช่วยพ่อ”
“แล้วเธอจะช่วยพวกเขาไหม?” หลี่เจียเหวยจ้องตาเธอ
สวี่ซิงซิงรีบซุกหน้ากับอกเขา “ถ้าฉันช่วย แล้วพวกเขาเกิดพาสัตว์ลอยฟ้าหนีไปจะทำยังไง? ระดับของอันหรูมู่ต้องเกินระดับ 10 ไปแล้วแน่ ๆ เขาไม่ได้รับผลจากการย้อนเวลา เลยยังจำได้ว่าเราเคยมาที่นี่”
หลี่เจียเหวยตบหลังเธอเบา ๆ ยิ้มกล่าวว่า “เธอทำถูกแล้ว การย้อนเวลากลับมาไม่ได้แก้ได้ทุกอย่าง เพราะงั้นเราต้องรีบเอาสัตว์ลอยฟ้าไปให้เร็วที่สุด”
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง “ในเมื่อคุยกันดี ๆ ไม่ได้ งั้นก็ใช้กำลัง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแค่ฐานที่มั่นห่างไกล จะมาต่อกรกับตระกูลหลี่ได้”