อันหรานป้อนน้ำยาแก้การกลายเป็นหินสีทองให้จางอวี้เป่าอีกครึ่งช้อน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอใช้วิชาตรวจสอบกับพวกเขา เมื่อเห็นว่ามีคุณสมบัติต้านทานการกลายเป็นหินปรากฏขึ้นแล้ว จึงส่งชามใบใหญ่ในมือให้กู้เส้าชวน “แบ่งให้สมาชิกทีมตามปริมาณนี้นะ”
“ได้” กู้เส้าชวนรับชามใบใหญ่มาอย่างระมัดระวัง กลัวเผลอทำตก
อันหรานพูดต่อ “พรุ่งนี้เช้าโรงอาหารใหญ่จะมีเนื้อทานตะวันนัยน์ตามารขาย เป็นเนื้อสัตว์ขั้นกำเนิดภายหลัง บางทีอาจช่วยเพิ่มระดับได้ เนื้อพวกนั้นยังต้านทานการกลายเป็นหินด้วย ให้สมาชิกทีมกินกันเยอะหน่อยได้”
“เนื้อสัตว์ขั้นกำเนิดภายหลังเหรอ?” จางอวี้เป่าตกใจ ที่แท้หัวหน้ากับพวกพ้องล่าอสูรขั้นกำเนิดภายหลังมาหรือนี่?
ของดีชัด ๆ! ถ้าเขาได้กิน คงเลื่อนระดับรวดเดียวสามขั้นได้แน่
แต่ถ้าจะกินข้าวที่โรงอาหารตึกหมายเลขห้า ต้องใช้เสบียงแลกคูปองอาหาร ดูเหมือนคูปองของเขาจะเหลือไม่มากแล้ว
พอคิดได้อย่างนั้น จางอวี้เป่าก็พรวดออกจากห้องพัก ไปหาคนแลกคูปองอาหารที่หอพักตึกหมายเลขเจ็ด
“พี่สี่ มีคูปองอาหารของโรงอาหารตึกหมายเลขห้าไหม?” เขาถามเพื่อนร่วมทีมด้วยท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ
พี่สี่พยักหน้า “เหลืออยู่ 4 ใบ”
คูปอง 1 ใบแลกอาหารได้ครึ่งชั่ง 4 ใบก็เท่ากับ 2 ชั่ง เอาไปแลกซาลาเปาไส้เนื้อสัตว์ขั้นกำเนิดภายหลังได้ 2 ชั่ง หรือจะแลกลูกชิ้นเนื้อ 1 ชั่งก็ได้
ดวงตาจางอวี้เป่าเป็นประกาย เขายิ้มยิงฟัน “ให้ฉันทั้ง 4 ใบเลยนะ ฉันใช้แก่นผลึกแลก”
พูดจบก็หยิบแก่นผลึกระดับห้าออกมา เป็นของที่ได้รับส่วนแบ่งจากภารกิจครั้งก่อน
พี่สี่มองจางอวี้เป่าอย่างสงสัย “นายจะเอาแก่นผลึกระดับห้ามาแลกจริง ๆ เหรอ?”
จางอวี้เป่าพยักหน้าหงึก ๆ “แน่นอน พวกเราเป็นพี่น้องกัน แลกให้นาย ฉันไม่เสียดายหรอก”
“ก็ได้ อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” พี่สี่หยิบคูปองอาหาร 4 ใบออกมา แลกกับแก่นผลึกระดับห้าหนึ่งก้อน