ออกจากบ้านตระกูลซ่งมา อันหรานก็ยื่นชุดป้องกันที่ทำจากผีเสื้อมารเพลิงปฐพีให้พ่อทันที “ชุดนี้กันการกัดกร่อนของพลังมารได้ พ่อลองใส่ดูสิ”
อันหรูมู่รับเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้อง ก่อนเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ชุดดูบาง แต่กลับอุ่นมาก”
อันหรานสำรวจพ่อ ยิ่งรู้สึกว่าฝีมือของพี่สะใภ้ซ่งไม่เลวเลย
แม้จะเป็นชุดป้องกัน แต่รูปแบบกลับดูย้อนยุค คล้ายเสื้อเกราะนักรบโบราณทั้งชุด
ตรงเอวยังมีช่องกระเป๋าซ่อนอยู่รอบหนึ่ง รูปทรงคล้ายเข็มขัด ชายเสื้อยาวลงมาถึงน่อง ด้านในเป็นกางเกง ดูเผิน ๆ เหมือนเสื้อผ้าสองชิ้น แต่ที่จริงเป็นชุดหมีมีฮู้ดตัวเดียว ซิปอยู่ตรงอก
รูดซิปขึ้นจนสุด ก็ยังปิดบังใบหน้าได้เกือบครึ่ง
ปลายแขนเสื้อรัดกระชับ มาพร้อมถุงมือหนึ่งคู่ ซึ่งถอดออกจากปลายแขนเสื้อได้
พ่อสวมชุดป้องกันสีขาวนวลแล้วดูสง่าผ่าเผย ไหล่ตั้ง หลังตรง ดูองอาจไม่ธรรมดา
แม้แต่ผมขาวทั้งศีรษะก็ยิ่งขับให้ดูราวกับเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์
“พ่อ ใส่ชุดนี้ต่อไปเถอะ ไม่ต้องเปลี่ยน หนูว่าดูดีมาก แถมคุณภาพก็ไม่เลว ไม่ขาดง่ายด้วย”
อันหรานพยายามเกลี้ยกล่อมพ่อเต็มที่ไม่ให้ถอดชุด
“ได้ พ่อใส่ต่อก็ได้” ที่จริงอันหรูมู่รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ชุดนี้ขาวนวลแถมเป็นประกายเกินไป เขารู้สึกว่าพอออกไปข้างนอกแล้วคงเป็นจุดสนใจของคนอื่น
แต่ลูกสาวบอกให้ใส่ งั้นก็ใส่ไปเถอะ ใส่จนชินแล้วคงไม่รู้สึกแปลกอีก
อันหรานไม่ได้ใส่ เธอเองก็รู้สึกอึดอัดที่ต้องสวมชุดระยิบระยับแบบนี้