ไป๋จิ่วถูกลูกชายตะโกนใส่จนได้สติ รีบจะเข้าไปช่วย แต่จู่ ๆ ร่างกายก็ลอยถอยหลังออกไปเอง พุ่งทะลุออกจากโพรงด้านในของทานตะวันนัยน์ตามาร ก่อนร่วงลงไปเบื้องล่าง
ความสูงหลายสิบเมตร ถ้าตกลงไปจริง ๆ ต่อให้ไม่ตายก็คงพิการ
“อ๊ากกกก!”
ไป๋จิ่วกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เพราะเขาใช้ทักษะไม่ได้แล้ว
ท่ามกลางความตื่นตระหนก เขาพลันเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนจานดอกไม้ที่ห้อยลงมา เธอเหลือบมองมาทางนี้อย่างเย็นชา
จากนั้นก็มีคนอีกหลายคนลอยออกมาจากโพรงด้านใน ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบเอาไว้ ก่อนจะถูกโยนลงพื้นตรง ๆ
ข้าง ๆ กันคือปลาค้างคาวตัวมหึมา บนหลังของมันมีผู้มีพลังพิเศษระดับต่ำหลายคนยืนอยู่ พวกนั้นปรบมือส่งเสียงเชียร์อย่างได้ใจ
ไป๋เหยียนเหนียนนั่งอยู่ในรถลอยตัวที่เพิ่งได้คืนมา มองดูพวกอาสามจอมรนหาที่อย่างเฉยชา ขณะที่แต่ละคนถูกโยนออกมาแล้วกระแทกเข้ากับกระดองปูยักษ์
เขาหยิบกำไลข้อมือขึ้นมาติดต่อพ่อ “พ่อ รีบออกจากตระกูลไป๋เถอะ ไม่อย่างนั้นความโกรธของคุณปู่กับเมียน้อยของเขาคงลามมาถึงพวกเราแน่”
“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงไอหลายครั้งดังมาจากอีกฝั่ง
ไป๋เหยียนเหนียนตอบว่า “อาสามกับลูกชายรนหาที่ ไปแย่งสัตว์ประหลาดกับยอดฝีมือขั้นกำเนิดภายหลังสองคน เลยถูกโยนออกมา คงไม่รอดแล้วล่ะ”
“ยอดฝีมือขั้นกำเนิดภายหลัง?” อีกฝ่ายไอติดกันหลายครั้ง ก่อนจะหอบหายใจแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้ว ฉันจะให้พวกเขาเก็บของ...”
กลับมาทางอันหราน เธอเก็บเกี่ยวพวกของไป๋จิ่วทีละคน ได้แก่นผลึกขั้นเหนือสามัญมาสามชิ้นกับหินมิติหนึ่งก้อน จากนั้นใช้วิชาควบคุมลมโยนพวกเขาออกจากจานดอกไม้ของทานตะวันนัยน์ตามาร