“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ขอคิดดูก่อน...”
ซานชีขมวดคิ้ว พยายามนึกอย่างละเอียด “เหมือนว่าหลังจากกินมันเทศไปสองสามชิ้น ฉันก็รู้สึกอุ่นไปทั้งตัว แถมยังมีแรงไม่รู้หมดอยู่ตลอด”
เธอยังอาศัยแรงที่มีช่วยขนมันเทศด้วยตัวเองหอบมันเทศหนักกว่าร้อยจินก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย
ต่อมาในที่สุดเธอก็เริ่มเหนื่อย จึงกินมันเทศไปอีกสองสามชิ้น...
หลังจากนั้นก็เป็นแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ จนกระทั่งถึงขากลับ
“บางที...บางทีอาจเป็นเพราะกินมันเทศก็ได้” ซานชีเกาหัวพลางตอบ
อันหรานก็เดาเช่นนั้นเหมือนกัน อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นพืชกลายพันธุ์ระดับห้า แถมยังมีคุณสมบัติพิเศษ พลังงานที่บรรจุอยู่ข้างในไม่ธรรมดา
แต่ทำไมซ่งเหล่าใหญ่กับซ่งต้าซ่าวถึงไม่ปลุกพลังล่ะ?
เมื่อครู่เธอตรวจสอบทั้งสองคนแล้ว ผลคือค่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นแค่ 2 จุด ส่วนอย่างอื่นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
หนิงเหมยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “พี่ซ่ง อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย อย่างไรตอนนี้ก็เข้าร่วมกองทหารรับจ้างแล้ว ต่อไปยังมีโอกาสปลุกพลังอีกเยอะ”
ซ่งต้าไห่พยักหน้า “ผมก็คิดแบบนั้น ไม่รีบหรอก”
ซานชีบอกว่า “พี่ บนรถเรามีมันเทศตั้งเยอะ ต่อไปพี่กินทุกวัน รับรองว่าปลุกพลังได้แน่”
ซ่งต้าไห่ยิ้มออกมา
ทั้งกลุ่มพูดคุยหัวเราะกันมาตลอดทาง ไม่นานก็กลับถึงฐานที่มั่น
รถบรรทุกที่ขนมันเทศมาเต็มคันแล่นผ่านเขตเมืองชั้นนอก ดึงดูดสายตาที่คอยจับจ้องจากผู้คนมากมายทันที
บางคนถึงกับคิดจะปีนขึ้นรถมาปล้นกันซึ่ง ๆ หน้า แต่ถูกทหารรับจ้างบนหลังคารถยิงร่วงไปเสียก่อน
จนกระทั่งรถเข้าเขตเมืองชั้นใน มือที่กำปืนของเหล่าทหารรับจ้างจึงค่อยคลายลง